Środowisko · 1 min czytania
Smutniasek
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Popatrz smutniasku minęła wiosna, lato tka owoce rozstawiło krosna letnie burze deszczem polewają zboża, wszystko hojną ręką dają przestworza. Ziemską chwilą swą duszę raduj, z niepokojem i strachem przyszlości nie zgaduj, bo swoim smutkiem najbliższych zarazisz, nie spełnisz tego o czym skrycie marzysz. Kasztany niedługo zaczną głośno pękać, zboża przed żniwiarzami…