Śniadanie dla samobójcy

Początek1 / 1

Siedzi romantyk pod drzewem i duma, a głowa jego ciężka, ospała. Ledwo kiwa się na wątłej szyi, chude ramiona z trudem dźwigają brzemię bycia kimś lepszym. Pogada miesza się ze współczuciem w mętnym spojrzeniu przyćmionym alkoholem, gdy patrzy na gawiedź „bez serc, bez ducha”. Blade dłonie dzierżą losy świata, schowane w piórze nasączonym inkaustem. Kobiety zatrzymując się, błagają o kroplę nieskończonej miłości, którą artysta więzi w sobie. A on wciąż gawędę snuje o nieszczęśliwym uczuciu do jedynej damy, którą wielbi ponad życie. Słuchaczki wzdychają, pochlipują, ocierają twarzyczki haftowaną chusteczką. Po czym oddają sie romantykowi aby pokazać swe współczucie, a ten chętnie wykorzystując maskę biednego niedojdy, podbija świat. Kobiety XXI wieku nadal żyją wśród złudzeń romantycznego altruisty, który całe swoje serce gotów byłby oddać jednej pani. Mówią „jakie to romantyczne”, gdy dostają kwiatka, czekoladki, słuchają wyznań miłosnych od których w powietrzu robi się mdło. Podczas gdy prawdziwy romantyk w głowie ma przysłowiowe „wściub bździu”. Jego miłość staje się pożywką dla prób samobójczych, rozpaczań, sławy i poezji. Ma wtedy prawo cierpieć i być nierozumianym, pokazywać wszystkim jak strasznie życie mu dopiekło. Tak naprawdę jest egoistą, a gdy w jego sercu pojawia się druga osoba poza nim – zaczyna się robić tłoczno. Jednak porządny…