Spacer po lodzie

Początek1 / 1

Już nigdy zieleni Twych oczu nie zmieni pora nocnych mroków i brzasków o świcie, słońca bystre lśnienie, nocny spacer cieni, głębia skalnych stoków, serca skryte bicie.

Pocałunki szeptem wprost do piekła bramy, dłonie uwikłane za wspólną namową a my płyniemy przez fosy i tamy ciesząc się jak dzieci misterią bajkową.

Wszystko nam się zdaje choć nie jest na niby kiedy tęcza szuka ochłody wśród rosy kleksy chmur w błękicie łapią oczy