...spowiedź...

Początek1 / 1

Zawszę gdy wiało miało się wrażenie, że ludzkie emocje zebrały się w powietrzu, poruszyły je i teraz próbowały uciec o ludzi. Niczym żywe istoty. Jak najdalej biec, lecieć, po prostu uciec od potwornych stwórców. Zawsze gdy wiało czułam dziwną ulgę. Jakby moje emocje odeszły ode mnie, opuściły na zawsze bez zbędnego pożegnania. Mogłam wtedy czekać na deszcz. Zawsze gdy padało miało się wrażenie, że pozostałości uczuć zmywają się pod nasze stopy, rozpuszczają i nikną w studzienkach. Wtedy łatwiej było oddychać, bo wiedziało się, że one już nie istnieją. Zawsze gdy padało żegnałam z uśmiechem pozostałości moich uczuć. Cieszyłam się, bo to oznaczało miejsce dla innych. Czyste, wolne jeszcze od emocji powietrze, przesiąknięte było słodką wilgocią fragmentów chmur, które nas odwiedziły. Tak jakby okruchy nieba skruszyły się, spadły do…