biografia · 3 min czytania
Starym być.
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Nie to, żebym ja była. Ale pamiętam te czasy, kiedy byłam młodsza a ludzie widząc mnie nigdy nie traktowali poważnie, wymijali w kolejce sklepowej, nie obsługiwali, albo oszukiwali wydając resztę. Kiedy mówiłam na czacie ile mam lat wyłączali się, chłopcy poznani na wakacjach nie chcieli się ze mną już bawić, a pani w sklepie nie chciała mi sprzedać papierosów, czy piwa. Mama mówiła, że kolczyk w brzuchu będę mogła sobie zrobić jak będę miała 16 lat, czy "jeszcze na to wszystko będziesz miała czas". Rówieśnicy wydawali się infantylni i zacofani, bo w końcu mieli tak, jak i ja po 12, 13, 14, 15.... lat. Ten wiek to straszliwa bzdura. Nie to, żebym była stara - tak, jak już mówiłam.
Mam teraz 19 lat i ludzie udają, że traktują mnie poważnie, chociaż nie traktują poważnie nawet właśnej matki (zły przykład), nikogo poważnie nie traktują i wszystkich mają gdzieś. Ludzie, zanim wyminą mnie w kolejce pytają: "mogę?" nie czekając na odpowiedź. Pani obsługuje mnie jakby chciała, a nie mogła robiąc przy tym tak wielką łaskę, że oj. I nie wiem, czy mnie oszukują wydając…