Sułtan słońca

Początek1 / 1

Rok 1550. Kraków. W Polsce rządzi Zygmunt August, w Turcji stary sułtan Sulejman. Od 17 lat panuje pokój pomiędzy oboma państwami, jednak do uszu króla Zygmunta dochodzą niepokojące informacje jakoby wielki wezyr Rustem podmawiał sułtana do rozpoczęcie wojny z Rzecząpospolitą. Powodem tego miały być rosnące wpływy Polski w Mołdawii. Zygmunt postanawia wysłać potajemnie do Amasji, gdzie rządził jego serdeczny przyjaciel książę Mustafa, swojego najlepszego człowieka Jana Tarnowskiego. Król od dawna prowadził korespondencję z księciem tureckim. Z listów wywnioskował, że pierworodny sułtana nie cieszy się takimi wpływami u ojca jak dawniej. Zygmunt i Mustafa jako książęta przysięgli sobie kiedyś, że żaden z nich nie podniesie ręki na drugiego, więc konieczne było teraz wsparcie dla Mustafy, aby przejął władzę i zachował pokój. Do komnaty Zygmunta wszedł młody i waleczny Tarnowski. - Wasza Wysokość....- pokłonił się nisko. - Podejdź Janie. Król patrząc na Tarnowskiego zadumał się chwilę przypominając sobie jak bardzo ten młodzieniec jest podobny do swojego ojca, hetmana Tarnowskiego. - Janie, czeka Cię trudne zadanie. Jeżeli nam się powiedzie, sułtanat obejmie mój przyjaciel a wtedy granice Najjaśniejszej Rzeczpospolitej będą bezpieczne. - Panie, zrobię wszystko co w mojej mocy, nie zawiodę Cię. - Książę Mustafa to nie tylko wspaniały człowiek, ale i waleczny rycerz. Myślę, że znajdziecie wspólny język - stwierdził król