Szachy

Początek1 / 1

Gdym szedł jak nieżywy parkową aleją, gdy swym trupim blaskiem księżyc ciskal w Ziemię, gdym szedł tak i kroczył wspomnień niosąc brzemię, gdym widział jak drzewa na wietrze się chwieją...

Szum liści jesiennych dobiegł mego ucha, zamarłem jak rzeźba, strachu tknięty dłonią; jak lód zimna kropla spłynęła mą skronią, wzmogła się ulewa, wzmogła zawierucha...

Tłum liści po chwili taniec swój rozpoczął - misterny, szalony, szybki, metodyczny - okrążał me ciało, lekki, tak rytmiczny!, i nagle, i szybko, u stóp moich spoczął...

I cisza zapadła jakby umarł świat... i szpaler latarni zniknął w oka mgnieniu; park cały, świat cały, pogrążył się w cieniu, uciekał jak nagi, obdarty ze szat...

I zimna dłoń czyjaś na barku spoczęła, i zimny czyjś oddech kark zmroził do kości;…