To ja

Początek1 / 1

Jak zwykle rano otwieram najpierw jedno oko, aby sprawdzić czy świat jest choć troszkę inny. W końcu mogłabym się wystraszyć jeśli zmieniłoby się coś znacząco, a jeśli tak - i będę to widziała jednym okiem - szok będzie o połowę mniejszy. Świat jak się okazało nie zmienił się ani odrobinę. Ten sam pokój, kilka mebli i moja pościel, którą muszę zmienić bo nie jest juz pierwszej czystości. Nie pozwalają mi za długo spać. Czas to pieniądz mówią. To ich racja, moja jest nieco inna. To co robię zmusza mnie do kilku wyrzeczeń. Nie mogę na przykład iść sama na zakupy. A chciałabym, bardzo bym chciała. Koleżanki mówią mi o swoich problemach. Cholera, coś mi to przypomina. Może mam podobne? Groteskowa opowieść o wczorajszych wydarzeniach wbija mnie w rytm pracy. Koleżanka opowiadała jaką wczoraj miała wpadkę. Nie wiem co bym zrobiła na jej miejscu. Samochody przejeżdżają chyba z prędkością światła. Kierowcy leniwym wzrokiem patrzą na wszystko i zastanawiają się co ich dzisiaj spotka. Ja też się nad tym zastanawiam. Czy upokarzanie się wobec samej siebie jest sposobem na życie? A co jeśli mnie do tego zmuszają? A co jeśli mimo, że mam swoje zdanie gwałcą mnie psychicznie mając z tego korzyść…