to ta stacja (1)

Początek1 / 1

Czekanie mnie zabija. 146 odliczonych dni jeszcze tylko chwila...dłuży się w nieskończoność, ale czekam, juz nic wiecej nie zostalo. -A teraz proszę Państwa uroczyście ogłaszam KONIEC ROKU SZKOLNEGO-tak!tak!tak! Czekalam na to tak dlugo az wreszcie stało się. Czuję jak moje serce ogarnia radość. Patrzę na ludzi, na ich rozpromienionych twarzach i widzę bezgraniczne szczęście. -Tu jesteś- podchodzi do mnie Antos-gdzie się chowałaś? -tym razem nigdzie, ale jakbyś...-nie kończę gdyż nachyla się ku mnie i czuję jego oddech nasycony zapachem wódki.Jak to możliwe! -Odsuń się, śmierdzisz. -Daj spokój, tylko jeden mały buziak. Patrzę na niego z politowaniem, odwracam się i odchodzę w stronę drzwi. Słyszę że woła mnie kilka razy ale za mną nie idzie. Cieszy mnie to. Mimo, że jesteśmy razem już rok ciągle czuję do niego respekt. On jednak tego nie widzi i przybliża sie coraz bliżej przez co czuję się niepewnie. Wychodzę przed budynek i natychmiast ją zauważam. Zoella wydaje się piękniejsza z każdym dniem. Nie mnie to oceniać ale widząc grupkę śliniących się do niej chłopaków nabieram przeczuć, że nie tylko ja to zauważam. Miles jest jednym z nich, lecz kiedy mnie zauważa biegnie do mnie. Zoe też się odwraca i macha mi wesoło ręką na powitanie. -Idziemy na tą pizze?-pyta zaniepokojony -A mamy inne wyjście? -Chyba będziemy musieli tu zostać i robić za ochroniarzy jeśli oni się od niej nie odwalą-pokazuje ich głową i zdaję sobie sprawę, że ma rację. Sama sobie nie poradzi. Idziemy w jej stronę. Wymieniamy porozumiewawcze spojrzenia i już wie co się dzieje. Grupka widząc nas powoli sie rozprasza a my odzyskujemy dostep do Zoe. -Gdzie on jest?-pyta patrząc na Milesa -Chyba z nami nie pójdzie tym razem...-odpowiada ze spuszczoną głową-i każdym kolejnym -odpowiada po chwili szeptem.

Zamiawiamy naszą ulubioną pizze i jak zawsze świetnie się bawimy w swoim towarzystwie. Martwi mnie to co powiedział wcześniej Miles o…