Twarz diabła

Początek1 / 3

Na środku lasu, pośród drzew i gęstych krzaków, stał prowizoryczny obóz. Dwóch mężczyzn — Oliver, niski i szczupły, oraz Ruffi, wyższy i solidnie zbudowany — przygotowywało się do noclegu. Oliver klęczał przy stercie gałęzi, próbując rozpalić ogień, podczas gdy Ruffi, oparty o pień, czekał w milczeniu.

Cisza stawała się nieznośna.

— Myślisz, że diabeł ma rogi? — rzucił w końcu Ruffi, wpatrując się w dłonie.

Dzień mieli ciężki. Ledwo uniknęli śmierci po spotkaniu z bandytami. Jeden z nich, błagając o życie, mówił, że to sam diabeł zmusił go do rabunku i zabójstwa.

Oliver nie odrywał wzroku od ogniska.

— Nie — odpowiedział krótko.

Nie był zbyt rozmowny. Nawet gdy miał coś do powiedzenia, zwykle zatrzymywał to dla siebie. Wolał obserwować niż być obserwowanym. Nigdy się nie wychylał — nawet w rozmowach.

Część 22 / 3

Pocierając gałąź o kamień, wykrzesał iskrę. Płomień zapalił się błyskawicznie, a sucha ściółka zajęła się ogniem.

Ruffi spojrzał w stronę ognia, próbując podtrzymać rozmowę.

— Ja myślę... — powiedział zamyślony — że diabeł musi mieć paskudną twarz i jeszcze gorszy charakter. Musi wyglądać tak, żeby od razu wzbudzać strach.

— Tak myślisz? — Oliver uniósł lekko wzrok. — Ja uważam, że niekoniecznie.

To był pierwszy raz, gdy odezwał się inaczej niż „tak" albo „nie". Ruffi uznał, że warto to wykorzystać.

— A jak, według ciebie, wygląda diabeł?

Część 33 / 3

Zadał pytanie od niechcenia, choć uważnie obserwował reakcję towarzysza. Do tej pory zdążył już zauważyć, że Oliver nie lubi presji.

— Bo ja wiem... — odpowiedział niemal machinalnie. Po chwili jednak dodał: — Musi być... przystojny. Na pewno. Miły. Uprzejmy. Pewnie też dobrze ubrany.

Ruffi aż się wyprostował.

— Przystojny? Miły? Uprzejmy?! — zapytał z niedowierzaniem.

— Tak — odparł krótko Oliver, znów wracając do swojego typowego tonu.

— Czemu? — zapytał…