W duchu każdy mi brat

Początek1 / 1

Opuścił cię ojciec kiedy byłeś jeszcze dziecię małe, żony nazwiskiem zaakcentowałeś swe od niego wyrzeczenie, materialne życie nigdy nie może być doskonałe, ale pomyślnym może być, gdy nastąpi duchowe oświecenie, poznając prawdy – wiesz, iż nie jesteśmy ojcami, czy synami, tak to ja ucieczką, lecz wyrzekliśmy się siebie nawzajem, mamy wolną wolę i nie mam zamiaru umoralniać cię naukami, ale filozoficzne rozpatrywania drogą mogą nam być i rajem, bo któż w chwili zgonu odchodzi z cielesnego wora? przecież mówi się, iż to dusza ulotniła się jak kamfora, a ciało pozostało i nic w nim nie brak, to kostium aktora, nie dziecko czy rodzic odchodzi, lecz dusza, a nie amfora, tak to przez długą, acz króciutką chwilę gramy rolę rodzica, istotami wiecznymi będąc przyjmujemy kolejne wcielenia, raz jesteśmy w roli wroga, rola innymi razy to nałożnica, nie dasz wiary w rolę duszy, ale to cię przymusza do myślenia, w formie ciała tyś mi wrogiem,…