W taką noc... (Ja się nie żegnam. cz.4)

Początek1 / 1

W taką noc puszczałyśmy kiedyś wianki...

Latarnia stojąca nieopodal, na rogu ulic i chodników, od czasu do czasu niepewnie mrugała białym światłem, to przywołując, to rozpraszając cienie i ciemność najkrótszej w roku nocy. Bezwietrzna, duszna noc miarowo dudniła wilgotnym powietrzem, jak wielki organizm wdychała i pochłaniała wszystko wokół. Skromny, czteropiętrowy blok promieniował ciepłem i dziewczyna stojąca pod nim, czuła to każdą komórką rozgrzanego ciała, a mimo to spokojnie opierała się o niego, podciągnąwszy długą, zgrabną nogę za siebie, nią i rękoma dotykając gorącej płyty, łącząc się z blokiem. Krótka, kraciasta spódniczka. Czarna, obcisła bluzka. Arogancki nos. Świecące w ciemności oczy. Włosy jak kawa...

W taką noc puszczałyśmy kiedyś wianki, pomyślała, jak dużo się zmieniło i o tym, że jej wianek pewnie płonąłby czerwienią ognia na połyskującej letnim księżycem wodzie. Zła wróżba! Płonący wianek – będziesz starą panną...

Mówiono, że była niewiarygodnie podobna do swojej matki. Szczególnie włosy, czarne jak noc, także nos, tak samo wysoko zadarty, ponoć też jasne oczy. Jedynie w duchu przyznawała, była zdyscyplinowana i na tyle tylko sobie pozwalała, więc głośno zaprzeczając, a w samotności przyznając, że przeglądając rodzinne fotografie zawsze miała wrażenie, iż widzi się w lustrze. Ona i jej matka w jednej osobie na chrzcie, ona-matka w przedszkolu... a gdy rodzina podziwiała jej osobiste, zdjęcia, zawsze wszyscy wspominali mamę, mówiąc, jaka jest podobna, wspaniała, a tu mama-ona na studniówce, tam na ślubie, nie – pomyłka, to jednak zdjęcie jej matki, ale za to Weronika wiedziała już doskonale, jak mógłby wyglądać jej ślub, na pewno równie wspaniale, tak samo pięknie. I pomyśleć ilu ludzi oddałoby majątki, by poznać własną przyszłość! Zadumana tak dziewczyna stała oparta o ciepły, parujący blok.

Karolina, Weronika, Karolina, znów ja, wszystko w dowolnej konfiguracji, ale gdzie tu ten cholerny Rozenkrac, tu, tam, z nią, ze mną, długo zastanawiała się Weronika, stojąc pod blokiem, obok jego klatki, czekając na niego właśnie. Sprawdziła, co zresztą wcale nie było trudne, jakieś gazety, luźne strony, swojego czasu było o nim głośno: Michał Rozenkrac, lat trzydzieści dziewięć, sławny reżyser teatralny, specjalista od monumentalnych, symboliczno-metafizycznych scen zbiorowych, zasłynął dzięki przebojowym interpretacjom Szekspira. Zgubił się, tak myślała, dlatego tu przyszła. Być może, że była to litość. Może zrobiła to dla siebie. Estetyczne następstwo ich korespondencji? Także tego nie była pewna. Zakochała się? A cóż to znaczy? Wiedziała jedynie, że to opieranie się o blok i odczuwanie tego tętniącego gorąca, czekanie na niego, było oczywiste, dla Weroniki i dla Michała, po prostu to się musiało stać. Zresztą, w takich przypadkach niczego nie można wykluczyć.

Myśli Weroniki gnały we wszystkich kierunkach. Wiedziała, że nadszedł czas, by rozpocząć nowy etap tej przygody, skończyć odtwarzać rolę matki, bo nie tego szukała, ją już poznała i tak bardzo zapragnęła zrzucić to genetyczne jarzmo, być sobą, nie Karoliną. Weronika, powtórzyła w duchu, ledwo poruszając ustami. Pogodziła się z tym, że tak bardzo przypominała matkę, może mają te same ciała, ale wiedziała też, że człowiek to nie tylko włosy, oczy, nos; to, jak kogoś…