Kultura · 1 min czytania
Wieża istnienia
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Wieża istnienia,po której wspina się wiatr, Wyniosła ponad bruku tłumy, Odporna na sybki przepływ lat Stoi prosto będąc pełna dumy.
Kamienie jej ścian w prostocie ciosane, Zlepione ze sobą przez mokry miał, W istocie życia przez ludzi składana Kosztem ich słabych i biednych ciał.
Spoglądasz i widzisz,że płacze Nie roniąc ni jednej łzy. Jako jedyny wiesz,że to znaczy, Iż policzone są świata dni.
Nie smucisz