Zbrodnia · 2 min czytania
więzienny płacz
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Miłość ukryta za kratami. Dusza przeraźliwie wołająca o pomoc. Serce, pragnące wydostać się na zewnątrz. Pragnace kochać z bliska, nie na odległość. Jęki i płacze za grubym murem. Murem, którego nikt, ani nic nie zdoła przebić. Jest on granicą miedzy spragnionym sercami. Ból i rozpacz to codzienność będąca częścią tutejszego życia. Ciągle jeszcze pojawia się nadzieja na lepsze jutro. Wiara w platoniczną miłość i lęk. Lęk przed tym co jest tu, oraz przed tym, co będzi na zewnątrz.Lęk o własne życie. Czy jutro nadal będzi istnieć? To pytanie pojawia się tutaj niemal codziennie. No właśnie, niepewność. Co jeszcze może się wydarzyć? Krwawe rany siniaki, utrata przytomności...To także nie będzie trwało wiecznie. Kiedys się skończy, po tej, bądź po drugiej stronie. Ponieważ nic nie trwa wiecznie. Najgorsze męki, tortury, a także najgorętsza miłość. On odebrał mi wszystko to, co kochałam. Mówił, że nie jestem tego godna. Bił, szarpał, znęcał się jak nad psem. Żyłam…