Poezja · Filozofia · 3 min czytania
Wolność W Samotności
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Zawsze chciałem być Jak bohater cudownych opowieści. Być odporny, niewrażliwy Na ludzką krzywdę oraz pusty. Chłodny na wszystkie słowa, gesty oraz czyny,
Pożądałem odrębności Od tych wszystkich parszywych ludzi. Pozostawać w cieniu Nie podnosić głowy, nie ścigać jak inni. Przechodzę obok niewzruszony na nic,
Przetwarzam dźwięki i obrazy by nie stracić równowagi, by nie odciąć się od rzeczywistości. Jestem ślepy na wasz płacz i zgrzytanie zębów na waszą miłości i pogardę. Jestem pusty wewnątrz, nic nie czuje. Teraz mam, choć nie chce setki niepotrzebnych wyzwań czarę goryczy gdy zwodzę że współczuje masę dziwnych pytań których nie chce rozumieć
Mam, bo kiedyś się o to starałem Nieświadomy o co proszę błagałem. padam na kolana by wrócić bieg wydarzeń by nie popełniać tych samych błędów
Musze zapomnieć o niektórych ludziach Niektórych skrzywdzę, niektórzy wybaczą Zapomnę twarze, kiedyś przejdę obok na chodniku nie wytłumaczę co zrobiłem, oni także może mnie zapomną.
Wolności szukam w samotności skarżę się cicho na mój ginący w tłoku głos Wszystko co miałem mnie opuszcza chodź tego nie chciałem obraca się przeciwko mnie Własne życzenie by zapomnieć odejść z czystym sumieniem na pustą…