Wózek inwalidzki

Początek1 / 1

Mając 10 lat już mogłam siedzieć. Wtedy rodzice moi załatwili mi wózek inwalidzki pokojowy. Wtedy bardzo się ucieszyłam, ze będę mogła wyjeżdżać na świeże powietrze już nie w wózku dziecinnym spacerowym. Bo kiedyś w latach 50tych tamtego wieku nie było możliwości żeby można było iść z dzieckiem do lekarza załatwić wniosek na wózek inwalidzki. Moja radość nie znała granic. Cieszyłam się nie jako 10latka tylko jak 5 latka. Nie mogłam się doczekać przyjścia z pracy mojego ojca. Bo to było nierealne żeby ktoś pomógł mi z domowników zejść po schodach razem z wózkiem a byłam dzieckiem dobrze ważącym. Takze mojej mamie byłoby za cieżko znosić mnie po schodach na rękach. Kiedy wyjechałam pierwszy raz w porze popołudniowej, to było latem 1956 świat wyglądał inaczej w pozycji siedzącej na moim pojeździe ręcznie popychanym. Koleżanki i koledzy z podwórka zaczęli glądać mój pojazd jak by to był volksvagen. - Ojejku jaki masz fajny pojazd. Zaprzeczyam ze to nie jest pojazd tylko wózek inwalidzki. Chłopczyk, który nie znał słowa inwalidztwo powiedział - Aha, to jest dla kaleki tak? - Tak - odpowiedziałam - dla kaleki. Moje serce zacisnęło się, bo w moim domu nikt nie mówił tego słowa - kalectwo. Wyrażano się o moim kalectwie - niepełnosprawność - albo po prostu - nieszczęśliwe dziecko. Tego drugiego zwrotu nie lubiłam bo byłam przecież szczęśliwa, bo widziałam i widzę, ozumiałam i rozumię. Z biegiem lat, z biegiem czasu rozwijałam się w miarę rozwoju osoby pełnosprawnej psychicznie. Także ten chłopczyk nie chciał zrobić mi krzywdy tym słowem a ja jako małe dziecko bo 10letnie nazywano małym, bo teraz młodzież dorasta bardzo szybko. Nie zdąży wyssać z matki pokarm a już staje się dorosłą osobą. Także moje dziecinstwo bardzo długo trwało. To są ta miłe wspomnienia. Nie mogę narzekać bo miałam wszystko co każde dziecko mogło mieć w przeciętnej rodzinie. Nie był to luksus ani przepych ani w zabawkach ani w rozrywkach . Tak samo mialam zabawki do piaskownicy, mialam lalke, misia ukochaneo malego pluszowego. Do tej pory mialam go eszcze chociaz mam 61 lat. Podarowalam go dziecku biednemu. Teraz nazywaja sie maskotki a kiedys nazywaly sie zabawki. Jestem juz osobą w takim wieku, że na pewno az wstyd powiedziec ale lubię kiedy jadę do sklepu po coś za pomocą opiekuna czy opiekunki kupić sobie jakąś malutką maskotkę, prosząc żeby zawieszono mi czy postawiono w moim pokoju. Lubię popatrzeć i powspominać dziecinne lata. Kiedy już oswoiłam się ze swoim pojazdem to nawet poprosiłam domowników bo lubiłam popatrzeć na swój pojazd inwalidzki. I byłam…