Wspominać, lecz nie tęsknić

Początek1 / 1

Cóż jest atrakcyjnego w byciu starym? Reumatyzm, znudzenie, zmęczenie. Coraz więcej zmarszczek, coraz mniej włosów. Drewniana laska zamiast takiej z blond włosami i długimi nogami... Młodym natomiast jest czego pozazdrościć: rozdeptane marzenia, złamane serce, podcięte skrzydła, czasem żyły. „Każdemu etapowi życia Pan przypisał właściwe mu niepokoje”, napisał Paulo Coelho. W każdy rozdział powinniśmy wczytywać się dokładnie, cytować niektóre wersy wielokrotnie, czasem uczyć się ich na pamięć. Z młodości określanej jako najcudowniejszy okres w życiu pragnę czerpać jak najwięcej. Skosztować jej różnorodnych smaków, poznać choć część jej sekretów. Chcę zmęczyć się nią, by kiedyś prosić jak Sławomir Mrożek: „Chroń mnie Boże od tego, żebym miał być młody raz jeszcze”. Dojrzewanie nierozłącznie wiąże się z poszukiwaniem. Wciąż powstają nowe pytania, na prostej dotąd drodze pojawiają się niebezpieczne zakręty i skrzyżowania. Próbując odnaleźć właściwe rozwiązanie poszukujemy mentora. Kierowani gorącą potrzebą wiary dołączamy do różnych wspólnot. Wielu po etapie zwątpienia i niepokoju odnajduje sens i cel życia w Bogu. Kochający młodzież Jan Paweł II zwrócił się do niej: „Wy jesteście nadzieją kościoła i świata, wy jesteście moją nadzieją”. Ogromny obowiązek położony na barkach młodzieży nie przestraszył ich, nie przytłoczył, lecz zachęcił do jednoczenia się i działania. Mógł natomiast wywołać niepokój wśród starszych ludzi. Obawa przed powierzeniem świata dziwnym stworzeniom z kolorowymi włosami i kolczykami w najróżniejszych miejscach zanika jednak w obliczu słów zawsze tolerancyjnego Ojca Świętego: „Kościół ma wiele do powiedzenia młodym, młodzi zaś Kościołowi”. Uczestnicząc dwukrotnie w pieszej młodzieżowej pielgrzymce na Jasną Górę odnalazłam wśród rówieśników, a także odkryłam w sobie radość bycia dzieckiem Bożym. Myślę, że zapał młodzieży i niezłomna wiara w słuszność wszystkich działań mają moc uzdrawiającą dla Kościoła. Nie trudno odpowiedzieć na pytanie, skąd młodość czerpie nieskończone zasoby energii. Z tego samego źródła, co bezsilni nadzieję, porzuceni zaufanie, a poeci natchnienie. Młodzi żywią się miłością! Zbyt zachłanne jej zjadanie często prowadzi do niestrawności moralnej. Na szczęście młodość cechuje swoista wstydliwość. Nieśmiałość dodaje młodzieńczym uczuciom niesamowitego uroku , czyni ją piękniejszą. Związek młodych ludzi przepełniony jest magią świeżości. Pierwsze spojrzenie, pierwszy pocałunek, pierwsze rozczarowanie... Uczenie się bycia razem, dzielenia się ze sobą wszystkim. Uczenie się tego, o co przez ponad dwadzieścia pięć lat pontyfikatu apelował nasz ukochany papież – miłości i…