Wywiad z Herą (sprawozdanie z pobytu w Grecji)

Początek1 / 1

Nie wiem, jak to się stało, ale zupełnym przypadkiem trafiłam do starożytnej Grecji...Owszem, to niedorzeczne, lecz prawdziwe. Byłam w swoim pokoju i uczyłam się do georafii, z której miała odbyć się klasówka. Nagle zorientowałam się, że nie siedzę już w domowym zaciszu, ale na piasku gorącej Grecji. W moich dłoniach tkwiła książka do owego przedmiotu (geografii), a ja „wylegiwałam się” na słońcu. To mało istotne, co robiłam, ale spotkałam przypadkiem Herę-grecką boginię kobiet oraz małżeństw. Oczywiście nie sądziłam, iż ona istnieje, ale skoro ją zobaczyłam, postanowiłam zadać jej parę pytań, co do mojego ulubionego mitu pt „Sąd Parysa”. A oto jak przebiegał „wywiad”:

-Dzień dobry, Hero... -Pani Hero, chciałaś powiedzieć...!-obruszyła się bogini-Pani małżeństw i kobiet. Tak, to ja! Najwyższa bogini! Zatem, czego chcesz, śmiertelniczko? (Bardzo się denerwuję, bo Hera zaczyna się wywyższać. Nie lubię takich ludzi! Ale fakt...To nie człowiek!) -Czy mogłabym zadać ci, to znaczy pani, kilka pytań na temat dobrze znanego mi mitu...? -A jaki to mit? -„Sąd Parysa”. Więc...? -Hmmm...No dobrze, ale pamiętaj, ziemska istoto, tylko kilka pytań! Mam nadzieję, że nie są zbyt długie. Nie chcę się przemęczać, udzielając odpowiedzi! Greccy bogowie muszą mieć jakąś chwilę wytchnienia. -Dobrze. Dlaczego właściwie tak zależało ci na zdobyciu złotego jabłka? W tym micie kłóciłaś się o nie razem z Ateną i Afrodytą. -To banalne pytanie, moja droga! Każda bogini chciałaby zostać obdarzona mianem tej najpiękniejszej. Mnie także na tym zależało. Poza tym, to ja jestem najważniejsza na Olimpie! -Nie ty! Zeus...-wtrącam nieśmiało, widząc, że Hera mrozi mnie spojrzeniem-No, ale zostawmy ten temat! Jak się czułaś, kiedy ci go nie przyznano? -Jabłka?! To była tragedia! Nie rozumiem nawet, jak można było tak mnie obrazić! Wtedy też czułam gniew, smutek, rozżalenie...Nie sposób tego opisać! -A gdybyś wygrała ten spór? Co byś zrobiła...? -Hmmmm...Miałabym przewagę nad innymi boginiami i chlubiłabym się tym! To w końcu powód do dumy. -Może wolałabyś, aby kto inny rozsądził spór...? Przecież to Parys dokonał takiego wyboru! -Chętnie zamieniłabym