Z miłości do dziecka Cz. 1

Początek1 / 1

Jej głowa delikatnie opadła na poduszkę i teraz w powietrzu czuć było tylko zapach słodkich perfum matki, która przed chwila opuściła pokój. Jasne światło księżyca oświetlało jej jasne włosy opadające bezwładnie na atłasową pościel. Była już w poczekalni. Co noc z utęsknieniem czekała na sen, jakby był jej zbawieniem. Co noc od miesiąca. Dzisiaj też po nią przyszedł i jak co noc zabrał ze sobą prosto do dębowych drzwi z mosiężną klamką. Jak co noc zamknął je na klucz i usiadł pod ścianą. Jasności tego miejsca nie dało się opisać. Nicole próbowała odnaleźć kontury ścian czy jakiekolwiek nierówności, ale wszelkie starania spełzły na niczym. Pamiętał jak mówiła, że jest tak jasno bo siedzą w wielkiej żarówce. I mimo, że Ona nie widziała powodu do śmiechu Parsifal zawsze radował się w duchu na myśl o tym. Nicole usiadła pod ścianą wzdychając. - Czy mógłbyś dać mi jakąś kartkę? Tak się śpieszyłam, że zapomniałam cokolwiek ze sobą zabrać. Roześmiał się. - A kredki? Czyżby one szły za Tobą? - Bardzo śmieszne- wyczuła, że Parsifal ma wyraźnie dobry nastrój.- Dasz mi tą kartkę? Proszę. Przecież nie mogę tu siedzieć całą noc nic nie rysując! A kredki dostałam. Kazałeś czekać na siebie dosyć długo. Opiekunka się mną zajęła ale przecież wiesz, że ona nie może długo rozmawiać z takimi jak ja. Parsifal nadal nic nie mówił. Przyglądał się zauroczony tej drobnej kruszynce, swojemu największemu kwiatu. Wiedział, że noc szybko się kończy a Kruszynka musi niedługo odejść. "Przecież w przedszkolu nie dają wolnego!"- powtarzała na okrągło. Obserwował jasne pasma jej włosów i błądzące lazurowe oczy. Uwielbiał, kiedy do niego mówiła. Dawała mu powody do wychodzenia z "klatki", budziła ciepłe, ludzkie uczucia. I chociaż wiedział, że nie powinien, stawał się coraz bardziej sentymentalny i uczył się tęsknic. Wyczuł w jej głosie nutę zniecierpliwienia więc dotkną delikatnie podłogi po czy podniósł z niej pergamin i rzucił w jej stronę. - Nie powinienem.- roześmiał się- zawsze kończy się tak samo. Nie chcesz zostawić mi ani jednego obrazka. Nic tylko nosisz je tej opiekunce. Będę zazdrosny. Spojrzała na niego z politowaniem i położyła się na podłodzie. Zabrała się za rysowanie. Zawsze przynosiła ze sobą kredki. Czasem były tylko miłym dodatkiem pod ścianą a innym razem wypełniały pustkę między słowami. Tak czy inaczej, zawsze kochała rysować, ale matka nigdy nie chciała pielęgnować w niej duszy artysty. Zawsze mawiała, że znienawidzona przez Nicole gra na klarnecie jest o wiele lepszą rozrywką. Podobnie jak klarnetu, mała nie lubiła też własnego imienia. O wiele bardziej podobało jej się imie wymyślone…