Żaluzje już zasłonięte...

Początek1 / 1

Żaluzje już zasłonięte. Znów wolę ciemność od dnia...Posprzątane i co teraz znów nie wiem, co mam robić... Co się ze mną dzieje? Kiedy wreszcie wezmę się do kupy. Myślę brak mi celu, ale ile mogę się za tym chować. Przecież sama jestem sobie winna. Świat mnie potrzebuje- to chyba jakaś bzdura nawet by nie zauważyli, że mnie nie ma. Więc dlatego nie jesz, bo nikt Cię nie zauważa? Myślę, że to nie to. Ja lubię być głodna. Wczoraj byłam na pomiarze tkanki tłuszczowej zrobiłam to od tak jakiś impuls i co usłyszałam – za mało weź się za siebie itd. Ok., ale ja nie wiem czy chcę brać się za siebie. Wiem, że taka postawa to zwykłe poddanie się. Kiedyś taka nie byłam walczyłam, miałam marzenia, jakże one były naiwne, ale co najważniejsze dążyłam do ich realizacji. No i co się ze mną stało. Przecież jeszcze parę lat temu wierzyłam, że ludzkie serca mogą góry przenosić. Wtedy nie mogłam powiedzieć, że czegoś żałuje. Chwytałam byka za rogi, ciężko było mnie zniechęcić, a dziś czasami nie mam ochoty wyjść z domu. Brak motywacji nie myślę,że to nie to. Przecież mam wszystko to, czego mogłaby potrzebować dziewczyna w moim wieku od życia. Mam kochającego chłopaka, niedługo zaczynam studia, może znajdę pracę. Z rzeczy materialnych mam prawie wszystko, za co mogę dziękować mojej Mamie, ale czegoś mi w tym życiu brak. Ludzi. Kiedyś było ich tak wielu. Wierzyłam im. Byłam szczera niczym książka, w którą każdy mógł zajrzeć i dowiedzieć się tego, co go interesowało. Co ja na to poradzę,że nie umiem być nieszczera. Jeszcze nie dawno uważałam,że ludzie też się mi tym wynagrodzą- szczerością. Co w tym dziwnego,że chce być szczera wiem to dziś nie modne. Te wszystkie kolorowe magazyny zabraniają tego. Bądź nieufna, sama możesz osiągnąć sukces, bądź nieufna jak zwierzak. Jednak ja potrzebuje mieć się, z kim dzielić. Najmniejsza sprawa może być do tego pretekstem. Czasami czuję się