Zamknij oczy

Początek1 / 1

Zamknij oczy – powiedział mężczyzna. Wzrokiem błądził gdzieś przed siebie, co świadczyło o tym, że myślami również był w innym miejscu. Po co? – krótką, oszczędną w słowa odpowiedzią zareagowała kobieta. Zamknij – powtórzył powoli, nie patrząc na nią. Jak sobie życzysz – odpowiedziała. Powiesz mi teraz po co? Wyjawisz mi cel? – zapytała po chwili. Chcę byś odbierała mnie innymi zmysłami, zresztą co ja gadam. „Mnie” - dobre sobie, raczej cały otaczający Cię świat – cedził powoli słowa. Choć przez chwilę. Bez słów – uśmiechnął się samymi ustami. Co słyszysz? – zapytał po chwili. Nic nadzwyczajnego. Ptaki. Szelest poruszanych wiatrem liści. Miarowy szum przelewającej się przez kamienne wypiętrzenie wody pod mostem. Daleki odgłos ulicznego ruchu. Jakiegoś ujadającego psa w oddali. Same znajome dźwięki – odpowiedziała jednym tchem. Czy Ty robisz to często? – zapytała po kilku minutach upartego milczenia. Co? Zamykanie oczu? – upewnił się co do intencji pytania, niechętnie odrywając się od własnych myśli. Tak. Czy długo tak wytrzymujesz? – potwierdziła istotę pytania, odpowiadając sobie automatycznie na jego pierwszą część. To skomplikowane. Wymaga ćwiczeń. Początkowo trudno wytrzymać kilka minut. Ciężko zmusić własny mózg do świadomej rezygnacji z głównego ze zmysłów. Po jakimś czasie robi się to dla Ciebie bardziej naturalne. Choć nie, to chyba złe słowo. Bardziej akceptowalne. Tak. Tak lepiej. Może to wyda Ci się to obłąkane, ale odbieranie świata pozbawionego obrazu, tego bardziej tajemniczego, nienamacalnego pozwala mi na zachowanie równowagi. Odrywam się od siebie i jestem przy tych wszystkich docierających do mnie dźwiękach, przy wszystkich otaczających mnie źródłach zapachu. Ciężko to wytłumaczyć słowami. To po prostu trzeba przeżyć. Po kilku próbach można tego doświadczyć – powoli tłumaczył mężczyzna. Coś Cię ogranicza? – zapytała kobieta. Strach. Własny strach – odpowiedział bez zastanowienia. Co Cię w takim razie tak przeraża?…