Zasypiam na straconej pozycji embrionalnej

Początek1 / 1

Zasypiam na straconej pozycji embrionalnej Magdzie

umiera kawałek mnie od zawsze i

z każdym ruchem sekundowej wskazówki zegara która bezlitośnie popycha oporne godziny ku przepaści zapomnienia z każdą desperacko wyrywaną co bezsenną noc kartką z martwego kalendarza który powiesił się na ścianie z każdym przesunięciem ziemi pod moimi stopami kiedy wbrew sobie stawiam kroki zdobywając kolejne metry dzielące mnie od samotności z każdym ku tobie odruchem bezwarunkowo wdzierającym się w nieznośną powolność czasu lepiącego