Poezja · Inne · 3 min czytania
Zatracony Umysł
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
Tańczyłem na krawędzi, Skakałem nad przepaścią, nie zaprzeczę.
Z kijem biegłem na słońce, Łamałem nogi w biegu, przetrwałem.
Widziałem już zbyt wiele, Me przekrwione oczy, nie oślepnę.
Odwróciłem się w złą stronę, Straciłem wiarę nie raz, zmartwychwstane. Witaj, Boże, tak dawno, nie byłem, u twego progu. Podaj, tak proszę, podaj mi swoją rękę, odpocznę.
Część 22 / 2
Mówili jak światy ginęły - będzie lepiej, Twierdzili że morza z brzegów wystąpią, Klepali w ramię z uśmiechem - mieli nadzieję, Uważali że mogą się zmierzyć z górami,
Lecz co to wszystko było warte ? Czy mogli się tak litować? Potrafili podać wskazówkę, nie umieli tego przeżyć. Tak dawno, nie byłem w niebie, nie czułem. Proszę, wpuść mnie, raz jeszcze , chce poczuć.
Poprostu położę się na chwile, Te głosy w mojej głowie, Tracę rozum, nie rozumiem, Te znaki, one, czy są dla mnie ?...
(Jesteś chory) (Jak my wszyscy...) (Nie mogę spać) (Nigdy nie zrozumie) (Oni mnie stworzyli) (Życie cię takim stworzyło...) (Ja już nie wierze więcej) (Musisz uwierzyć...) (Nie wiem w co wierzyć) (Utrzymaj rozsądek...) (Musisz wiedzieć co się zemną dzieje, kto mi to powie?