Proza · Przyjaźń · 3 min czytania
Zaułek
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Mieszkam tu od wieków. Nie chodzi tylko o miasto – dokładnie w tym zaułku. Nie wiem, dlaczego. Wiele razy opuszczałem to miejsce z mocnym postanowieniem, by więcej nie wracać. Zawsze jednak coś mnie tu ciągnęło, do tego konkretnego zaułka... ale teraz mam przynajmniej dobry powód. Przychodzi tu codziennie. Z długimi zasłonami rzęs, przepięknymi, brązowymi oczami i zawsze z czymś dobrym w plecaku. Jej długie nogi stąpają cicho, w sposób, który na zawsze wbił mi się w pamięć. Długie, brązowe włosy, ściągnięte w kitkę, sięgają do łopatek. Gdy przychodzi, potrafimy razem przesiedzieć parę godzin. Opowiada mi o wszystkim. Dlatego nie lubię opuszczać mojego zaułka. Mogę przegapić moment, kiedy przyjdzie. Dzisiaj jest w dzinsowej spódniczce do kolan i jasnobrązowej koszuli z niebieskim motywem kwiatowym na kołnierzu. Zbiera się właśnie do odejścia. Uśmiecha się jeszcze do mnie. – Do zobaczenia jutro – mówi do mnie... Jak zwykle. Jednak coś jest nie tak, jak zwykle. Ogarniają mnie złe przeczucia. Szybko biegnę za nią. Jak się okazuje, mam sporo racji.…