Zazdrość

Początek1 / 1

Ma wszystko lepsze. Ubrania, choć nie do końca w moim stylu, zeszyty, plecak z motylkiem, ja takiego nie mam, lepszą szafkę szkolną. Ładniejsze włosy, bo czarne a ja mam brązowe. Nawet nie brązowe tylko jakieś takie, mówią na mnie „sraczka”, więc wiecie… I oczy ma ładniejsze, ten błysk w oku, to się nazywa coś, ja to mogę sobie błysnąć. Ładne są, bo do czarnego to błękitne pasują, mi to piwne do niczego nie pasują. Piwne. Ma grube brwi, o jak ja bym chciała takie mieć. Grube i gęste. Ładne. Czasami nosi kolczyki, ale jak już ubierze to takie, że mi broda na dół opada. Takie srebrne albo kolorowe, śliczne niczym jakiś diament. Tak się cudownie świecą, że aż uwagę przyciągają. Moją. Nie zazdroszczę. Skądże. Czego? Tylko, że ma więcej znajomych. To mnie tak denerwuje. Nie żebym była gorsza. Nie jestem, nie wiem czemu mnie nikt nie lubi. Wiem, że nic nie mam. Wiem, ale to nie powód żebym nie była lubiana. Przecież dobrze się zachowuje, żaden nauczyciel nie ma do mnie uwag. Ojej, ale mnie ta okularnica zdenerwowała, jak mi nogę przy wszystkich podłożyła. Wiem, że śmiali się wtedy z jej okularów a nie ze mnie, leżącej na chodniku i płaczącej, ale darowałam jej to. Co będę jej życie rujnować. Młoda jest. Jednak ma więcej koleżanek i kolegów. Dziewczyny to się powstrzymać nie mogą. Aż…