Filozofia · 2 min czytania
Zdestruowane horyzontalne nic (3)
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Znowu stoję. Zatrzymuję się coraz częściej. Ale on tym razem nie schował się. Wie że się nie odwrócę. Dotyka palcem mojego policzka, jednak nie poruszyłam się. Nie widzę jego dłoni, jednak wiem jakby wyglądała. Przejeżdża tym palcem po całym moim policzku, na szyi kończąc.Jest tak zimny, że czuję, jak wszystkie moje komórki na twarzy zamarzają. Nadal się nie ruszam. Nie chcę sprawić mu satysfakcji. Tymczasem, jemu to nie wystarcza. Chwyta mnie mocno za kołnierz i pociąga rękę w dół, rozrywając mi koszulkę. Krzyczę. Śmieje się cicho i…