zegar na dwa wątki

Początek1 / 1

gdy koniec konców jest już bliski i wskazówki nachodzą na siebie na sztorc postawione

jestem sama godzinami większą część tej doby konwersuję żywo ze sobą o pogodzie i o taktykach

przesuwam palcem czas jak serwetkę na szklanym blacie razem z pustym talerzem szklanką rozbitą o podłogę

powietrze stoi w miejscu jak woda w wannie ze mną umarłą czasem udaję O felię jestem Afrodytą wyłaniającą się z piany

bujam się na krześle łapiąc równowagę międzyprzestrzenną w jeden eter upadam ciężarem w drugi ciągnę całą swoją wolą