psychologia · 3 min czytania
Zniszczone dzieciństwo
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
ZNISZCZONE DZIECIŃSTWO
Miała 7 lat, była normalną dziewczynką, prawie niczym nie różniła się od rówieśniczek, niczym z wyjątkiem tego, że była niska. Ale czuła jak inni i miała marzenia jak każdy człowiek. Żyła w szczęśliwej rodzinie, miała kochających rodziców. Lubiła się śmiać, chodzić na spacery. Nie znała jeszcze trudów życia. Była szczęśliwa. Właśnie szła do 1 klasy podstawówki. Nie mogła się doczekać, aż pozna nowe koleżanki, z radością szła na rozpoczęcie roku. Jednak uśmiech z jej twarzy szybko zniknął. Każdy wie, jakie dzieci potrafią być czasem okrutne w stosunku do innych. Nie znają one życia, ludzi, nie wiedzą co w nich jest ważne, oceniają osoby po wyglądzie i często się z niego naśmiewają. Iza doznała takiego zachowania z ich strony. Koleżanki naśmiewały się z niej, że jest „mała”. To zwykłe słowa, ale potrafią ranić, szczególnie dziecko, które nie wie co to jest indywidualizm i boi się być inne, a nawet się tego wstydzi. Uśmiech Izy zmienił się na łzy. Nie pomogło to, że miała kochających…