Żołnierz-tułacz

Początek1 / 2

Bo skoro na całym świecie, jak nie wojna, to stan wojenny - Historio, powiedz mi przecie: po diabła tu kiblujemy? Rewolucyjny poeta ma zginąć w tym mamrze sowieckim?! Historio, przecież to nietakt, ktoś z nas po prostu jest dzieckiem! Wiec wstydź się, sędziwa damo, i wypuść z Zamarstynowa... (Na kryminał zaraz za bramą zasłużymy sobie od nowa). -- Władysław Broniewski

Ta tapeta jest zgniła. Zgniłozielona. Wspominałem kiedyś, że nie cierpię tego koloru? Tak? No, to się powtórzę. Nie cierpię. Przypomina mi celę, przypomina zbutwiałe deski i unoszący się zapach pleśni. Oraz brud zdrapywany z ciała po roku spędzonym bez mydła. Przypomina mi wiele rzeczy, poza jedną, podstawową. Nie przypomina mi zieleni. Ani trochę.

W tym domu nie ma koloru soczystej zieleni. Na ulicy też nie, w każdym razie nie widzę jej zza okna. Co jest dalej - co zobaczyłbym, gdybym stąd wyszedł - nie wiem. Nigdy tego nie zrobiłem. To znaczy - nigdy w tym życiu. Nie wolno mi.

Jest wiosna, jest maj i gdzieś indziej kwitną bzy. Tu powinno być zielono. Ale rośliny, niepodlewane, nie chcą żyć z przyzwyczajenia, a na kolory jak gdyby ktoś rzucił czarodziejską blokadę: wszystkie wydają się ponure i zgaszone.

Więc jest ponuro. Od lat. Od zawsze. Nie sądzę, bym do tego kiedykolwiek przywyknął.

Część 22 / 2

Znowu mówię do siebie. Mówienie do siebie jest ponoć pierwszą oznaką. No cóż, przecież wiadomo, że od wieków jestem trochę szalony - zwłaszcza odkąd wyszedłem z carskiego więzienia. Aczkolwiek wtedy, na początku, na zmianę było mi wszystko obojętne, sądziłem, że do reszty zwariowałem i bałem się, że zapomnę, jak się mówi. Potem przestałem na takie drobiazgi zwracać uwagę. Mówię do siebie i tyle. Teraz głównie z nudów. Brakuje mi tu dźwięku ludzkiej mowy.

Nawet mój kot ma mnie dość.

O innych nie wspominając. Kiedy tu ostatnio ktoś przyszedł?

I biernie czekam. Nie lubię bierności. Nienawidzę. Umieram od niej. Wtedy w ogóle nie stawiałem oporu. Ciskanie dumnych spojrzeń…