Życie jest zbyt piękne, by stać się snem. cz.1

Początek1 / 1

Życie jest zbyt piękne, by być snem.

Zastanawiałeś się kiedyś nad tym? Po latach przecież każdy rozumie ten sens. Piękne i barwne dzieciństwo, zamazane małą gumką ilością wspomnień, tak radosnych. Jest to rozdział beztroskiego śmiechu, fasady kłamstwa… nie, nie powiem czego. Stworzyli dla mnie świat idealny, chciałam tak żyć już zawsze. A potem przyszła zima… trwa już przeszło dziewięć lat. Jestem skostniała. Później przyjść miał czas obcowania. Poszukiwania drugiej połówki serca, mojego jabłka i miłości. Czy je znalazłam? Niewątpliwie nie. Odebrano mi miłość zbyt wcześnie. Rodzina, dom, praca, starość…? To już nie jest możliwe. Umarłam zanim dorosłam. Stojąc nad brzegiem morza, na plaży, wsłuchany w szum fal myślałeś czym jest życie? Czując gorzką sól w ustach poczułeś zniesmaczenie? Tak, o tym mówię. Czuję to samo, tylko… inaczej. Zielone wodorosty i ławice wszelkiego stworzenia były spokojną muzyką. Czułeś to zagłębiając się w ciemny ocean? Może otaczała cię aureola beznadziejności, zgorzknienie? Wątpisz? Nie… Nie rób tego. Ja wiem co straciłam, czym się stałam. Czy stojąc na górskiej grani, czułeś wiatr we włosach? Kiedy wszystko jest tak dziecinnie proste i łatwe. Ogarniając…