Filozofia · 2 min czytania
Życie wędrówką jest
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Życie wędrówką jest. Dokąd to wszystko zmierza? Życie wędrówką jest. Chwileczkę! Ja nigdzie nie idę! wciąż kręcę się w kółko. Mam tego dość! Zawracam. Jak to się nie da? Wciąż to samo, tylko Ta nudna ścieżka. Jakie to beznadziejne. Życie wędrówką jest. Wędrówką beznadziejną. Po co? Po co wstawać? Dlaczego się nie poddawać? Czyż życie nie jest niczym zwiewna chmura, dumna ze swego znaczenia i nie zdająca sobie sprawy ze swej żałosnej egzystencji? Nieświadoma zbliżającego się przeznaczenia próbuje nadać swojemu życiu cel i sens. Chce zaplanować trasę swojego lotu. Jakże głupia i naiwna jest łudząc się, że ktoś na nią z góry patrzy i przejmuje się nią. I tak zginie marnie, w proch się obróci. Głupio jest tak leżeć pośrodku drogi a zawrócić nie mogę, więc idę dalej. Życie wędrówką jest. Po co mam wciąż iść skoro wiem jaki jest tego kres? Dobrze już nic nie…