Błękitna Izolacja (Fragment 3)

Pierwsze 50%

Błękitna Izolacja - Fragment 3.

Słońce wzeszło nad horyzontem z okrutną, oślepiającą jasnością, barwiąc ocean na odcień płynnego złota. To był piękny poranek, który w żaden sposób nie pasował do tragedii minionej nocy. Szum fal, teraz łagodny i rytmiczny, miarowo obmywał brzeg, wyrzucając na biały piasek resztki luksusowego świata, który jeszcze kilka godzin temu leciał dziesięć kilometrów nad ziemią. Linia brzegowa była usiana szczątkami. Pomiędzy kawałkami białego duraluminium i strzępami izolacji dryfowały walizki – niektóre ciężkie i zamknięte, inne rozprute, uwalniające kolorowe ubrania, które teraz plątały się w wodorostach. Kilka osób było już na nogach. Wiktor, ze zmęczoną twarzą i mokrym swetrem przylegającym do chudych ramion, brodził w płytkiej wodzie. Jego lekarski instynkt, silniejszy niż szok, kazał mu sprawdzać każde bezwładne ciało wyrzucone przez przypływ. Niedaleko niego Benny siedział na suchym piachu, trzymając się za głowę i kołysząc w tył i w przód. Był blady, przemoczony, a obok niego leżał jego plecak, który jakimś cudem nie zatonął. Marek leżał na samej granicy lądu i morza. Każda nadchodząca fala obmywała jego nogi i biodra, niosąc ze sobą drobinki piasku i słoną pianę. Był nieprzytomny. Jego twarz, zazwyczaj tak twarda i opanowana, teraz była nienaturalnie blada, a przez lewy łuk brwiowy biegło głębokie, poszarpane rozcięcie. Krew, zmieszana ze słoną wodą, zaschła mu na policzku ciemną smugą. Dłoń Marka wciąż była półotwarta, jakby przed chwilą wypuściła coś bardzo cennego. Kawałek dalej, w płytkiej wodzie, morze kołysało tymi, którym zabrakło szczęścia. Klara, młoda matka, leżała twarzą do dołu, a jej niebieska sukienka falowała na wodzie niczym płatki egzotycznego kwiatu. Tuż przy niej, nierozerwalnie złączony pasami śpiworka, spoczywał jej maluszek. Wyglądali, jakby spali, dryfując w tej błękitnej otchłani, która nie miała litości dla ich kruchości. To był widok, który sprawiał, że błękit nieba wydawał się kpiną. Wiktor stał kilka metrów dalej, po kolana w wodzie. Starszy lekarz patrzył na ciało matki i dziecka z wyrazem absolutnej pustki w oczach. Jego dłonie, nawykłe do ratowania życia, teraz zwisały bezczynnie wzdłuż ciała. Wiedział, że tutaj jego wiedza na nic się nie przyda. Benny siedział wyżej, na suchym pasie piachu, kurczowo ściskając swój przemoczony plecak. Jego oddech był rwany, a z piersi wydobywał się cichy, zwierzęcy skowyt. Patrzył na dryfujące szczątki samolotu i inne nieruchome sylwetki rozrzucone wzdłuż brzegu – pasażerów, z którymi jeszcze kilkanaście godzin temu dzielił pokład, a którzy teraz byli tylko numerami na liście ofiar. Sebastian stał pod palmami, z dala od wody. Jego nieskazitelna koszula była potargana i brudna, a on sam drżał, choć poranek był upalny. Wpatrywał się w swoje ręce, jakby nie mógł uwierzyć, że to krew i że to wszystko dzieje się naprawdę. Wrak samolotu dawno zniknął w głębinie, zostawiając na powierzchni jedynie plamy paliwa, które mieniły się tęczowo na falach, obmywających nieprzytomną twarz leżącego przy brzegu mężczyzny. Nagłe, lodowate uderzenie fali o twarz wyrwało go z otchłani niebytu. Zachłysnął się, wypluwając słoną wodę zmieszaną z piaskiem, a gwałtowny kaszel rozdarł mu płuca, zmuszając ciało do bolesnego skurczu. Otworzył oczy, ale światło poranka było jak cięcie nożem – oślepiające, białe i bezlitosne. Leżał na brzuchu, z policzkiem wciśniętym w mokry, gruboziarnisty piach. Przy każdym przypływie ocean próbował wciągnąć go z powrotem, obmywając mu biodra i barki. Czuł pulsujący, tępy ból w lewej skroni. Ciepła stróżka krwi wypływająca z rozbitego łuku brwiowego mieszała się z morską solą, potęgując pieczenie, które wykręcało mu twarz. Wbił palce w piach, próbując znaleźć oparcie. Jego dłonie były zdarte, paznokcie połamane od walki o wyjście z tonącego kadłuba, której strzępy powoli zaczęły wracać pod czaszkę. Z trudem uniósł klatkę piersiową, podpierając się na drżących przedramionach. Każdy centymetr jego ciała krzyczał z bólu, a żebra zdawały się być zmiażdżone przez potężne ciśnienie wody. Wstał. Najpierw na kolana, z trudem łapiąc równowagę, gdy kolejna fala uderzyła go w plecy. Potem, z głośnym, chrapliwym jękiem, wyprostował się, zataczając na boki. Stał boso, w poszarpanych lnianych spodniach i resztkach koszuli, która zwisała z niego w strzępach. Rozejrzał się i to, co zobaczył, sprawiło, że oddech uwiązł mu w gardle. Bezpośrednio przed nim, zaledwie kilkanaście metrów od linii brzegowej, wyrastała ściana dżungli. Nie był to jednak przyjazny lasek. To był gęsty, nieprzenikniony mur soczystej, niemal agresywnej zieleni. Gigantyczne palmy kokosowe pochylały się nad plażą, jakby chciały zagarnąć piasek dla siebie. Ich pierzaste liście szeleściły na wietrze, wydając dźwięk przypominający szept, który w tej ciszy po katastrofie wydawał się złowrogi. Dalej w głąb lądu widać było splątane liany i potężne paprocie, tworzące mroczny tunel, w którym znikało światło. Spojrzał w lewo i prawo, wzdłuż łuku plaży. Widok był makabryczny. Woda wyrzuciła na brzeg setki przedmiotów, które nie miały prawa tu być. Pośród białych jak kości odłamków samolotu leżały jaskrawe, luksusowe walizki, z których wysypywały się jedwabne sukienki i drogie garnitury, teraz oblepione czarnym mułem i wodorostami. Widział dryfujący w płytkiej wodzie wózek barowy, ten sam, przy którym pił whisky, teraz wbity w piaszczystą mieliznę. A potem zobaczył ich. Ciała. Rozrzucone wzdłuż brzegu jak bezwartościowe szczątki. Kilka metrów od niego morze wciąż kołysało Klarą i jej dzieckiem – widok błękitnego śpiworka na tle spienionej wody sprawił, że Marek musiał zacisnąć zęby, by nie zwymiotować. Dalej widział inne nieruchome sylwetki, których ocean nie chciał oddać w całości. Dostrzegł też żywych. Wiktor stał bez ruchu w wodzie, wyglądając jak posąg rozpaczy. Benny, skulony na piachu, był tylko trzęsącą się masą nieszczęścia. Sebastian pod palmami wydawał się obcy, niepasujący do tego krajobrazu w swojej brudnej, markowej koszuli. Marek splunął krwią i piachem. Przetarł zdrowym okiem twarz, zostawiając na niej krwawe smugi. Wiedział jedno – rajska plaża była tylko dekoracją. Za plecami mieli morderczą dżunglę, przed sobą bezkresny ocean, a pod stopami groby pasażerów lotu A380. Marek splunął raz jeszcze, próbując pozbyć się z ust smaku słonej mazi. Każdy krok na miękkim piasku był walką z grawitacją i własnym błędnikiem, który po uderzeniu całkowicie oszalał. Krew z łuku brwiowego spływała mu już do oka, ograniczając pole widzenia do czerwonej plamy, więc przetarł ją wierzchem dłoni, zostawiając na czole ciemną smugę. Zaczął iść w stronę pozostałych, zataczając się jak pijany, ale z każdym metrem jego ruchy stawały się bardziej celowe. Instynkt negocjatora SWAT, przyzwyczajonego do zarządzania chaosem w sytuacjach kryzysowych, powoli przejmował kontrolę nad poobijanym ciałem. Pierwszy był Wiktor. Starszy lekarz stał w wodzie, wciąż wpatrzony w dryfującą Klarę. Marek podszedł do niego i bez słowa położył mu ciężką dłoń na ramieniu. — Hej! Odwróć się! — wycharczał, kładąc mu ciężką dłoń na ramieniu. — Nie patrz tam. Musisz mi pomóc. Jak się nazywasz? Starszy człowiek drgnął, jakby uderzony prądem. Spojrzał na zakrwawioną twarz i silne ramiona, które zdawały się jedynym stabilnym punktem w tym piekle. — Wiktor... jestem lekarzem — wykrztusił łamiącym się głosem. — Dobrze, Wiktor. Jesteś mi potrzebny. Zbieramy tych, którzy oddychają — uciął krótko i ruszył dalej. Kolejny był potężny, otyły facet, który siedział wyżej na piachu, ściskając plecak i wyjąc cicho jak ranne zwierzę. Marek złapał go za koszulę i niemal siłą wyciągnął do pionu. — Przestań wyć! Jak masz na imię? Mów! — Benny... — wybełkotał grubas, trzęsąc się na całym ciele. — Benny z Brooklynu... o Boże, my wszyscy zginiemy... — Nie dzisiaj, Benny. Idź do tamtego pod palmami — wskazał na przystojnego faceta w podartej, markowej koszuli, który stał nieruchomo z dala od wody. — Ty! W białej koszuli! Jak cię wołają? Mężczyzna uniósł głowę, a w jego oczach malowało się czyste przerażenie przemieszane z resztkami dawnej arogancji. — Sebastian. Co... co my teraz zrobimy? Gdzie jest straż przybrzeżna? Marek zignorował pytanie. Nie było czasu na wyjaśnienia, których sam nie znał. Zaczął liczyć. Oprócz nich była jeszcze młoda para – dziewczyna trzymała się za nienaturalnie wygiętą rękę, a jej chłopak próbował wytrzeć krew z jej twarzy. Dalej leżał steward w poszarpanym mundurze, z kawałkiem plastiku wbitym w udo, oraz dwie inne kobiety, które siedziały skulone przy kępie paproci, patrząc przed siebie tępym wzrokiem. Łącznie dziesięć osób. Dziesięć istnień, za które nagle poczuł się odpowiedzialny. — Wiktor, zajmij się tymi z krwotokami — rozkazał, wskazując na stewarda. — Benny, Sebastian! Zbierajcie wszystko, co wyrzuciło morze. Walizki, skrzynki, cokolwiek. Za godzinę słońce zacznie nas smażyć żywcem. Musimy zbudować schronienie pod tamtymi palmami. Spojrzał na gęstą, zieloną ścianę dżungli, która wyrastała tuż za plażą. Wielkie liście palm kokosowych szeleściły złowrogo, a z mroku między lianami dobiegały dziwne, wysokie piski ptaków. Wiedział, że rajska plaża to tylko złudzenie. Prawdziwa walka o to, by te dziesięć osób dożyło kolejnego ranka, właśnie się zaczynała. Plaża, na której obudziła się Ewa, była lustrzanym odbiciem tamtej, na której lądował Marek, ale panował tu inny, bardziej duszny spokój. Słońce stało już wysoko, bezlitośnie wyciągając wilgoć z piachu i ubrań. Ewa otworzyła oczy i natychmiast pożałowała tego ruchu. Słona woda, która zaschła jej na rzęsach, piekła jak żywy ogień. Leżała na boku, z twarzą wciśniętą w chłodny, mokry piach, a jej biały żakiet, teraz poszarpany i oblepiony czarnym mułem, przypominał brudny całun. Pierwszą rzeczą, którą poczuła, nie był ból, ale ciężar na palcu. Spojrzała na dłoń – pierścionek z brylantem wciąż tam był, wyzywająco lśniący w słońcu, zupełnie niepasujący do połamanych paznokci i krwi pod paznokciami. Podniosła się z trudem, dławiąc się kaszlem. Wypluła drobiny piasku i rozejrzała się wokół. Nie było tu Marka. Nie było lekarza ani porządku. Wzdłuż brzegu, w płytkiej wodzie, kołysały się trzy ciała – mężczyźni w garniturach, pasażerowie klasy biznes, których ocean wyrzucił bez życia. Ich białe koszule nadymały się na falach jak balony. Ewa odwróciła wzrok, czując, jak żołądek podchodzi jej do gardła. Oprócz niej na brzegu było jeszcze pięć osób. Dwie z nich, młoda stewardesa i starsza kobieta, siedziały blisko siebie, płacząc cicho i trzymając się za ręce. Wyglądały na kompletnie złamane. Ale to pozostała trójka sprawiła, że Ewa poczuła lodowaty dreszcz, który nie miał nic wspólnego z mokrym ubraniem. Kawałek dalej, przy stercie wyrzuconych bagaży, stało trzech mężczyzn. Nie wyglądali na rannych. Jeden z nich, barczysty facet z tatuażem na karku, właśnie kopał jedną z walizek, aż pękły zamki. Drugi, niższy, o szczurzej twarzy, przeszukiwał wyrzucone portfele, wyrzucając karty kredytowe prosto w piach i chowając gotówkę do kieszeni mokrych spodni. Trzeci, najwyższy, z gęstą brodą i zimnymi, świdrującymi oczami, stał nieruchomo i patrzył prosto na Ewę. Nie było w jego spojrzeniu współczucia ani ulgi, że ktoś przeżył. Była tam chłodna kalkulacja. — Patrzcie, królewna się obudziła — rzucił ten z brodą, a jego głos był chropowaty i pozbawiony emocji. Pozostali dwaj przerwali plądrowanie bagaży i powoli odwrócili się w jej stronę. Ten ze szczurzą twarzą oblizał wargi, a jego wzrok natychmiast spoczął na jej dłoni, na wielkim diamencie, który błyszczał w słońcu. Ewa cofnęła się o krok, czując za plecami ścianę dżungli. Te same palmy, które na tamtej plaży dawały cień, tutaj wydawały się więziennymi kratami. — Gdzie my jesteśmy? — zapytała, a jej głos zadrżał, choć bardzo starała się go opanować. — Gdzie jest reszta pasażerów? Gdzie pomoc? — Pomoc? — Ten z tatuażem zaśmiał się krótko i pogardliwie. — Spójrz na ten horyzont, laleczko. Nic tam nie ma. Jesteśmy tylko my, ty i to, co wypluło morze. Zrobili krok w jej stronę. Ewa odruchowo zacisnęła dłoń w pięść, chowając pierścionek, ale wiedziała, że oni już go widzieli. Wiedziała też, że w ich oczach nie jest współpasażerką, którą trzeba ratować. Jest celem. W oddali, za ścianą zieleni, dżungla wydała z siebie wysoki, piskliwy dźwięk, jakby ostrzegała przed tym, co ma nadejść. Trójka mężczyzn szybko straciła zainteresowanie Ewą, gdy tylko zorientowali się, że dziewczyna nie zamierza ich atakować. Wrócili do przerwanych zajęć z wprawą, która mroziła krew w żyłach. Ten ze szczurzą twarzą, klęcząc w wodzie, metodycznie przeszukiwał kieszenie marynarek u zwłok dryfujących przy brzegu, wyrywając zegarki i portfele z martwych dłoni. Robił to z obojętnością godną rzeźnika. Ewa, czując narastające mdłości, odwróciła wzrok. Musiała się ruszyć, inaczej szok całkowicie ją sparaliżuje. Zaczęła iść w stronę dwóch kobiet, które wciąż siedziały na piachu, skulone i dygoczące. Starała się stawiać kroki tak, by omijać nieruchome postacie leżące wzdłuż linii przypływu. — Hej... — wycharczała, kucając przy nich. Jej głos był suchy i niepewny. — Musimy wstać. Musimy zebrać to, co wyrzuciło morze, zanim zabierze to odpływ. Albo zanim oni... — zawiesiła głos, wskazując głową na plądrujących bagaże mężczyzn — ...zabiorą wszystko dla siebie. Stewardesa, młoda dziewczyna z rozmazanym makijażem i naderwanym pagonem, uniosła głowę. W jej oczach nie było woli walki, tylko tępe otępienie. Starsza kobieta obok niej tylko mocniej zacisnęła dłonie na mokrej torebce. — Nie ma pomocy — szepnęła stewardesa. — Radia nie działają, nadajnik poszedł na dno... Nikt nie wie, gdzie spadliśmy. — Więc same musimy się ratować — odparła Ewa, wstając i wyciągając do niej rękę. Głos jej ojca, zawsze surowy i wymagający, nagle zadźwięczał jej w uszach: "W kryzysie albo przejmujesz kontrolę, albo stajesz się częścią problemu". — Wstajemy. Musimy iść wzdłuż brzegu. Może tam dalej jest jakaś inna grupa? Może jakaś wioska? Nie możemy tu zostać. Zaczęły zbierać najbardziej potrzebne rzeczy. Ewa znalazła jedną z większych, twardych walizek, która nie pękła przy uderzeniu. Wrzuciły do niej znalezioną w piachu butelkę wody mineralnej, mokry koc i parę butów, które wypadły z innego bagażu. Ruszyli powoli, trzymając się krawędzi wody, by nie zbliżać się do dżungli, która po prawej stronie wyrastała niczym zielony mur. Ewa szła pierwsza, co chwilę oglądając się za siebie. Widziała, jak trójka mężczyzn przy bagażach kłóci się o jakiś znaleziony przedmiot, gestykulując gwałtownie. Nie ruszyli za nimi, zbyt zajęci łupami, by przejmować się trzema kobietami idącymi w nieznane. Szły po gorącym piachu, brodząc w resztkach luksusu – połamanych tackach z jedzeniem, strzępach magazynów pokładowych i butach, które nigdy nie znajdą pary. Przed nimi plaża wydawała się nie mieć końca, zakręcając łagodnie w stronę wysokiego cypla. — Tam... — Ewa wskazała na horyzont, gdzie piasek stykał się z niebem. — Idziemy tam. Musimy znaleźć kogoś, kto wie, co robić. Nie wiedziała, że kilka kilometrów dalej, na identycznie wyglądającym skrawku lądu, Marek właśnie ustawia dziesięć osób w szeregu, próbując wygrać pierwszą bitwę z dżunglą. Na plaży, w cieniu palm, duszna atmosfera gęstniała od upału i niewypowiedzianych pretensji. Marek, z zaschniętą krwią na łuku brwiowym, stał przed grupą ocalałych, próbując wprowadzić resztki wojskowej dyscypliny. — Słuchajcie mnie uważnie! — rzucił ostro, ucinając nerwowe szepty. — Nie wiemy, gdzie jesteśmy, ale wiemy jedno: słońce nas wykończy w kilka godzin, jeśli nie zbudujemy schronienia. Wiktor, ty zostajesz z rannymi. Reszta: musimy przeczesać brzeg. Potrzebujemy wody, jedzenia i wszystkiego, co może służyć za narzędzie. Każda butelka, każdy kawałek brezentu jest na wagę złota. Zapadła cisza, którą przerwał nagły, drwiący śmiech. Sebastian, w swojej brudnej, ale wciąż markowej koszuli, wystąpił przed szereg. — A ty kim właściwie jesteś, żeby nam rozkazywać? — zapytał, mrużąc oczy. — Bo masz blizny na rękach i głośno krzyczysz? To nie jest komisariat SWAT, kolego. Jesteśmy wolnymi ludźmi w sytuacji kryzysowej. Dlaczego to ty masz dyrygować? Może ja mam większe doświadczenie w zarządzaniu ludźmi niż ty w zakuwaniu ich w kajdanki. Marek zmierzył go chłodnym, zmęczonym spojrzeniem. Widział już takie reakcje – szok po katastrofie często zmieniał się w agresywną potrzebę dominacji. — Tu nie zarządzasz funduszem inwestycyjnym, Sebastian — odparł spokojnie Marek. — Tu zarządzasz przeżyciem. Bez wody i ochrony przed dżunglą, za dwa dni będziemy tylko kolejnymi ciałami na piasku. — Może i tak, ale wolę słuchać kogoś, kto nie traktuje nas jak rekrutów — odezwał się chłopak z pociętą twarzą, stając obok Sebastiana. Po chwili dołączył do nich steward, który mimo rany w nodze, nie ufał surowym metodom Marka. Sebastian uśmiechnął się triumfalnie. — Widzisz? Ludzie wolą partnerstwo, nie dyktaturę. Ja przejmę dowodzenie. Zrobimy to po mojemu – spokojnie, bez paniki. Marek wzruszył ramionami. Nie miał zamiaru tracić energii na walkę o władzę, gdy stawką było życie. — Skoro chcesz brać na siebie odpowiedzialność za te dziesięć osób, proszę bardzo. Nie mam nic przeciwko. Ale pamiętaj – dżungla nie negocjuje. Odwrócił się bez słowa, zostawiając zbuntowaną grupę, która zaczęła chaotycznie dyskutować pod dowództwem Sebastiana. Marek ruszył w stronę wody, tam gdzie fale wciąż wyrzucały resztki samolotu. Potrzebował czegoś, co pomoże mu przetrwać na własnych zasadach. Szedł brodząc w wodzie do kolan, omijając dryfujące szczątki. Nagle, między dwoma kawałkami poszarpanego duraluminium, dostrzegł coś znajomego. Ciemny, wzmocniony materiał, charakterystyczne klamry. To był jego bagaż. Niewielka, taktyczna torba, którą zawsze brał na pokład jako podręczną, zamiast zostawiać ją w luku. Była zaplątana w kable wystające z fragmentu kadłuba. Marek podszedł bliżej, szarpnął mocno i po chwili trzymał ją w rękach. Była ciężka od wody, ale szczelnie zamknięta. Wyszedł na brzeg kilkanaście metrów dalej, z dala od grupy Sebastiana, i rzucił torbę na piach. Jeśli zawartość przetrwała, miał teraz przewagę, o której tamci pod palmami mogli tylko marzyć. Marek usiadł na suchym piachu, z dala od zgiełku kłótni, którą właśnie nakręcał Sebastian. Położył torbę przed sobą i zaczął powoli odpinać klamry. Czuł na plecach czyjeś spojrzenie. Nie musiał się odwracać, by wiedzieć, że nie został sam. Cichy chrzęst piasku pod stopami zdradził nadchodzących. Najpierw obok…

— koniec bezpłatnego podglądu —