Błękitna Izolacja (Fragment 4)

Pierwsze 50%

Błękitna Izolacja - fragment 4

Tymczasem kilka kilometrów dalej, Ewa wciąż parła naprzód. Szła boso, czując pod stopami piekący piasek, który z każdym krokiem stawał się coraz trudniejszy do zniesienia. Za nią, ze spuszczonymi głowami, szły dwie pozostałe kobiety. Stewardesa co chwilę ocierała łzy, a starsza pani ledwo powłóczyła nogami, wspierając się na znalezionym kiju. Były same. Trzej dryblasi zostali daleko z tyłu, wciąż zajęci rozrywaniem martwym pasażerom kieszeni i kłótniami o znalezione precjoza. Ewa nie oglądała się za siebie. Czuła, że jeśli się zatrzyma, to już nie wstanie. Jej biały żakiet był teraz szmatą, a twarz piekła od soli i słońca, ale w jej oczach płonął ten sam upór, który Marek dostrzegł u niej w barze. Szły przed siebie, nie wiedząc, że każda minuta marszu przybliża je do cypla, za którym być może czeka ratunek... albo kolejna tragedia. Słońce ostatecznie zniknęło za horyzontem, a błękit nieba ustąpił miejsca głębokiemu, atramentowemu granatowi. W dżungli natychmiast ożyły nocne stworzenia – cykady i nieznane ptaki zaczęły swój koncert, który w ciemności brzmiał znacznie groźniej niż za dnia. Marek, czując narastający chłód bijący od oceanu, nie wracał jeszcze do obozu. Znalazł osłonięte od wiatru miejsce za wykrotem i wykorzystał ukryty w rękojeści noża iskrownik. Kilka wprawnych ruchów stalą o krzesiwo wystarczyło, by suchy chrust zajął się jasnym, pomarańczowym płomieniem. Upieczone na patykach kraby, które złapał przy skałach, smakowały lepiej niż najdroższe dania w pierwszej klasie. Ich świeże mięso dało mu zastrzyk energii, której tak bardzo potrzebował. Po posiłku położył się bokiem przy ogniu, opierając głowę na ramieniu. Patrzył w płomienie, pozwalając ciału na chwilę wytchnienia, choć jego zmysły negocjatora SWAT wciąż pozostawały w stanie czuwania. Ewa była na granicy wytrzymałości. Każdy krok w miękkim, nocnym piachu wydawał się ponad jej siły, a pragnienie paliło jej gardło niczym żywy ogień. Pozostałe dwie kobiety ledwo powłóczyły nogami, dlatego gdy tylko w oddali zamigotał jasny punkt, Ewa poczuła nagły przypływ adrenaliny. Kazała im zostać w cieniu palm, a sama, chwytając ciężki, wyrzucony przez morze kawałek gałęzi, ruszyła na zwiad. Podchodziła do ogniska bezszelestnie, z instynktem kogoś, kto walczy o przetrwanie. Serce łomotało jej w piersi, gdy zobaczyła ciemną postać leżącą przy ogniu. Nie wiedziała, czy to przyjaciel, czy jeden z tych brutalnych mężczyzn z jej plaży. Uniosła kij, biorąc zamach, gotowa uderzyć z całą siłą desperacji. Wtedy on się odwrócił. Blask ognia oświetlił kanciastą szczękę, kilkudniowy zarost i opatrzony łuk brwiowy. Ewa zamarła. Kij wypadł z jej bezsilnych dłoni, głucho uderzając w piach. — Marek... — jej głos był tylko suchym szeptem. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, rzuciła się do przodu i wtuliła w jego ramiona. On objął ją mocno, niemal miażdżąc w uścisku, jakby chciał się upewnić, że to nie jest kolejna halucynacja z wycieńczenia. Przez długą chwilę trwali w milczeniu, a jedynym dźwiękiem był trzask palonego drewna i ich rwany oddech. W końcu odsunęła się na centymetry, patrząc mu prosto w oczy z wyrazem bezgranicznej ulgi. — Pić... proszę, daj mi pić — wycharczała. Marek natychmiast sięgnął po dwie butelki z wodą, które miał przy pasie. Podał jej pierwszą, a Ewa chwyciła ją obiema rękami, jakby trzymała największy skarb świata. Piła zachłannie, łapczywie, nie mogąc się nasycić krystaliczną wodą ze strumienia. Marek patrzył na nią, nie mogąc oderwać wzroku. W blasku ognia widział każdą kroplę, która wymknęła się z kącika jej ust. Strużki wody spływały po jej szyi, przechodząc przez pulsujące miejsce na tętnicy szyjnej, gdzie skóra była cienka i delikatna. Patrzył, jak wilgoć lśni na jej skórze, płynąc dalej pod poszarpany kołnierzyk białego żakietu, w stronę piersi, znacząc ciemniejszy ślad na przemoczonym materiale. W tej jednej chwili, pośród ciemności i śmierci, która ich otaczała, ten widok był najbardziej żywą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział. Ewa odstawiła butelkę na piach, jakby odkładała najcenniejszy skarb, ale jej wzrok ani na sekundę nie uciekł od jego twarzy. Wciąż ciężko oddychała, a kropelki wody na jej wargach lśniły w pomarańczowym blasku ognia. Nagle, jakby chciała ostatecznie przebić bańkę niedowierzania, ujęła jego policzki w dłonie. Jej skóra była szorstka od soli i chłodna, ale usta, które gwałtownie wpiły się w jego wargi, parzyły żywym ogniem. To nie było delikatne powitanie. To był desperacki, niemal drapieżny akt potwierdzenia, że oboje oddychają, że ich serca wciąż biją w tym samym rytmie pośrodku pustkowia. Marek, zazwyczaj gotowy na każdy scenariusz, tym razem zastygł z dłońmi zawieszonymi w powietrzu. Przez ułamek sekundy w jego oczach odmalowało się czyste zdziwienie – on, chłodny negocjator, dał się całkowicie zaskoczyć sile tej emocji. Ewa oderwała się od niego tak szybko, jak zaczęła. W jej oczach błysnęło nagłe wspomnienie. — Kobiety... one tam są, w ciemności — rzuciła urywanym głosem i zanim zdążył odpowiedzieć, pobiegła resztkami sił w stronę linii palm. Po kilku minutach wróciła, prowadząc dwie wycieńczone postacie. Marek natychmiast przeszedł w tryb opieki. Podał im drugą butelkę wody i wskazał na upieczone kraby, które wciąż trzymały ciepło przy żarze ogniska. Kobiety jadły w milczeniu, z rzadką u rozbitków łapczywością, ale on niemal ich nie rejestrował. Jego wzrok był przykuty do Ewy. Siedziała blisko ognia, a blask płomieni tańczył na jej sylwetce, tworząc wokół niej złocistą aureolę. Wyglądała olśniewająco w sposób, którego nie potrafiłby opisać żaden fotograf mody. Ten luksusowy, biały żakiet, teraz poszarpany, pognieciony i brudny, zwisał z jej ramion tak niefortunnie, że więcej odkrywał, niż zakrywał. Rozdarcie na boku odsłaniało linię jej talii, a głęboki dekolt, mokry od rozlanej wody, przylegał do skóry, podkreślając każdy szybszy oddech. Marek patrzył na nią i czuł, jak w jego piersi coś pęka. Ta elegancka kobieta z pierwszej klasy, która jeszcze wczoraj wydawała się niedostępna, teraz siedziała tuż obok, walcząc z kawałkiem kraba, z piachem we włosach i ogniem w oczach. Była najpiękniejszą rzeczą, jaką widział w całym swoim życiu, a fakt, że przetrwała to piekło, sprawiał, że czuł do niej niemal bolesny podziw. Ewa uniosła wzrok znad jedzenia i napotkała jego spojrzenie. Przez chwilę świat wokół nich – dżungla, ocean i inne kobiety – przestał istnieć. Liczyło się tylko to ciepło, które biło od ogniska i od nich samych. Marek dorzucił kilka gałęzi do ognia, a strzelające iskry na moment rozświetliły mrok dżungli. Przysunął się bliżej Ewy, czując bijący od niej chłód i drżenie, którego nie potrafiła opanować. — Słuchaj, nie jesteście same — zaczął niskim, uspokajającym głosem. — Kilka kilometrów stąd, przy strumieniu ze słodką wodą, mamy obóz. Są dwie grupy, w sumie dziesięć osób. Zbudowaliśmy już solidne szałasy, mamy ogień i zapasy wody. Jedzenia jest mało, ale jutro rano ruszymy na łowy. Ryby, owoce, może jakaś zwierzyna... damy radę. Ewa spojrzała na niego, a jej wzrok spoważniał. Przybliżyła się do jego ucha, jakby dżungla miała uszy. — Marek, tam skąd przyszłyśmy... tam zostali trzej faceci. Nie wyglądają na biznesmenów z pierwszej klasy. Wyglądają, jakby urwali się z łańcucha, jakby uciekli z więzienia. Plądrują ciała, kradną biżuterię, śmieją się z tego wszystkiego. Boję się, że pójdą naszym śladem. Musimy iść do twojej grupy, teraz. Marek pokręcił powoli głową, kładąc dłoń na jej ramieniu. — Nie teraz. Jest środek nocy, a dżungla po ciemku to samobójstwo. Tu, przy ogniu, jest ciepło, a one — wskazał na dwie kobiety, które właśnie zapadły w ciężki, wycieńczony sen — nie przejdą już ani metra. Mam nóż, mam instynkt. Jeśli przyjdą, pożałują tego. Zostajemy tutaj do świtu. Ewa oparła głowę o jego ramię, wpatrując się w tańczące płomienie. — Myślisz, że nas szukają? — zapytała cicho. — Jaki mamy cień szansy? Ile to może potrwać? Dni? Tygodnie? Marek milczał przez dłuższą chwilę. Jako negocjator wiedział, kiedy kłamać, by dać nadzieję, ale patrząc w jej oczy, nie potrafił. — Szukać będą, to pewne. Twój ojciec poruszy niebo i ziemię. Ale ocean jest ogromny, a my zniknęliśmy z radarów w ułamku sekundy. To może potrwać... długo. Musimy przestać myśleć o ratunku, a zacząć myśleć o tym, jak tu żyć. Każdy dzień będzie bitwą. Nie wiedział jeszcze, jak bardzo ma rację. Nie wiedział, że ta wyspa stanie się ich domem nie na dni, ale na długie miesiące, a cywilizacja, którą znali, stanie się tylko wyblakłym wspomnieniem z innego życia. Siedzieli tak obok siebie, czując wzajemne ciepło, podczas gdy nad ich głowami obracał się obcy nieboskłon, a w głębi wyspy coś wielkiego poruszyło się w zaroślach, reagując na blask ich ogniska. Ewa spojrzała w ogień, a jej twarz, mimo brudu i zmęczenia, na moment przybrała wyraz kogoś, kto wraca do świata, który przestał istnieć. Odetchnęła głęboko, a potem zaczęła mówić cichym, spokojnym głosem, jakby recytowała fragmenty starej, niechcianej biografii. – Mój świat... Marek, to była złota klatka, o której wszyscy marzą, nie wiedząc, jak bardzo kaleczy pręty. Mój ojciec to człowiek, dla którego życie jest serią kontraktów i fuzji. Jest dyrektorem, który nie uznaje sprzeciwu. Nawet to, że tu jestem, na tym pokładzie, to jego decyzja – uważał, że muszę „dorosnąć do nazwiska”, że muszę być tam, gdzie interesy. Dla niego liczy się struktura, prestiż i to, by wszystko szło zgodnie z jego instrukcjami, które wydaje przez telefon nawet w drodze na lotnisko. Zamilkła na chwilę, a blask ognia odbił się w jej oczach, gdy wspomniała o narzeczonym. – A on... mój narzeczony. Znasz ten typ. Złoty zegarek, nienaganny krawat i wieczne sprawdzanie transferów oraz lotów. To miało być małżeństwo ustawione pod fuzję z Singapurem. On nie widzi mnie, widzi tylko korzyści płynące z bycia z córką swojego partnera biznesowego. Nawet w tej windzie w Bangkoku, kiedy staliśmy obok siebie, czułam od niego tylko ciężką wodę kolońską i chłód korporacyjnych kalkulacji. On martwi się o dokumenty, o terminy, o to, by wszystko wyglądało idealnie na zewnątrz. Podniosła dłoń, na której wciąż lśnił wielki diament, ten sam, który podczas katastrofy wbił się w przedramię Marka. – Ten pierścionek... to nie jest symbol miłości. To „ciężki kawałek węgla”, dowód na tatusiowe miliardy i życie, które zostało zaplanowane za mnie. W tamtym świecie byłam „lodową księżniczką”, dekoracją w luksusowym lobby, otoczoną zapachem drogich perfum i jaśminu. Ale wiesz co? Tam, w tej windzie, kiedy poczułam twój zapach – zapach wolności i kogoś, kto nie musi niczego udawać – po raz pierwszy poczułam, że ta moja złota klatka jest pusta. Mój ojciec i narzeczony zawsze szli przodem, zapatrzeni w wyświetlacze pięter, a ja... ja zawsze byłam o krok za nimi, czekając na coś, co będzie prawdziwe. I chyba dopiero ten huk wody sprawił, że to wszystko, te miliardy i fuzje, stało się całkowicie bezużyteczne. Przesunął dłonią po szorstkim piachu, jakby chciał się upewnić, że grunt pod nimi jest prawdziwy. Potem spojrzał na Ewę, tym razem badawczo, z powagą negocjatora, który musi znać każdy szczegół układanki. — Skoro już burzymy te ściany, powiedz mi... czym dokładnie zajmuje się twój ojciec? „Dyrektor” to szerokie pojęcie, a on wyglądał na kogoś, kto jednym podpisem przesuwa granice państw. W jakiej branży budował tę twoją klatkę? I gdzie właściwie jest to miejsce, które nazywałaś domem? Bangkok? Londyn? Gdzie zostawiłaś to życie, do którego on tak bardzo chciał cię dopasować? Ewa przysunęła się bliżej źródła ciepła, a jej głos stał się jeszcze cichszy, niemal zagłuszony przez nocny pomruk oceanu. — Mój ojciec... to człowiek, który handluje bezpieczeństwem i technologią na skalę, o której rzadko piszą w gazetach. Jego firma, Global Solutions, zajmuje się systemami obronnymi, cyberbezpieczeństwem i logistyką dla największych korporacji oraz rządów. To nie jest zwykły biznes, Marek. To świat, w którym jeden błąd w kodzie albo spóźniona dostawa mogą wywołać kryzys na drugim końcu globu. On nie zarządza ludźmi, on zarządza ryzykiem. I tak samo traktował mnie – jako element swojej strategii. Przerwała na chwilę, wpatrując się w tańczące iskry. — Mieszkaliśmy w Bangkoku, w jednej z tych luksusowych rezydencji w dzielnicy Sukhumvit. To był dom ze szkła i marmuru, otoczony wysokim murem i armią ochroniarzy, którzy wiedzieli o każdym moim kroku. Z okien widziałam panoramę miasta, te wszystkie światła i wieżowce, ale czułam się tam jak eksponat w muzeum. Miałam wszystko: prywatnych kierowców, najdroższe ubrania, wstęp na każde przyjęcie... i absolutny brak wpływu na własne życie. Każdy mój dzień był zaplanowany w jego kalendarzu. Londyn, Singapur, Nowy Jork – to były tylko kolejne tła dla jego interesów. Mój „dom” to było miejsce, gdzie zawsze czekał na mnie zapach świeżych kwiatów, ale nigdy nie było tam spokoju. Spojrzała na Marka, a w jej oczach, mimo brudu i soli, błysnęła hardość. — Teraz to wszystko – te wieżowce w Bangkoku, fuzje i systemy obronne mojego ojca – jest warte tyle, co ten piach pod moimi paznokciami. On pewnie teraz stawia na nogi całą armię, żeby mnie znaleźć, ale tutaj... tutaj jestem po raz pierwszy po prostu Ewą. Bez nazwiska, bez ochrony i bez narzeczonego, który sprawdzałby, czy mój uśmiech pasuje do okazji. Marek milczał, analizując te informacje. Wiedział, że jeśli ojciec Ewy zajmuje się takimi rzeczami, to akcja ratunkowa będzie miała niespotykaną skalę. Ale wiedział też, że dżungla i ocean nie dbają o to, czyją córką jest kobieta siedząca przy jego ogniu. — Sukhumvit... — mruknął Marek pod nosem. — Znam te rejony. Zbyt wiele szkła, zbyt mało powietrza. Tutaj przynajmniej wiesz, czym oddychasz, nawet jeśli to powietrze pachnie dymem i nadchodzącym deszczem. Poranek przyszedł nagle, wraz z krzykliwym przelotem egzotycznych ptaków, które obudziły dżunglę. Marek siedział oparty o pień palmy, z nożem w dłoni, którym bezwiednie strugał kawałek drewna. Nie spał – nawyki ze służby nie pozwalały mu na głęboki sen w nieznanym terenie. Ewa poruszyła się, przecierając oczy. W świetle dnia wyglądała jeszcze delikatniej, a jej poszarpany żakiet przypominał o brutalności nocy. Usiadła obok niego, czując chłód poranka i bijący od Marka spokój. Patrzyła na jego profil, na kanciastą szczękę i bliznę nad okiem, którą Wiktor tak starannie opatrzył. — A ty? — zapytała cicho, a jej głos po nocy był lekko zachrypnięty. — Opowiedziałam ci o swojej złotej klatce, ale ty wciąż jesteś dla mnie zagadką. Negocjator w SWAT? To brzmi jak coś z zupełnie innego świata niż ten bar w pierwszej klasie. Co tam robiłeś? Marek odłożył nóż i spojrzał na nią. Jego niskie, spokojne brzmienie głosu zdawało się wibrować w porannym powietrzu, a Ewa złapała się na tym, że słucha go z niemal nabożną uwagą, zapatrzona w to, jak poruszają się jego usta. — Oficjalnie jestem negocjatorem policyjnym w jednostce SWAT — zaczął, a w jego oczach błysnął cień wspomnień o dymie i syrenach. — Wyciągam ludzi z sytuacji, z których sami nie potrafią wyjść. Kiedy ktoś zabarykaduje się z bronią albo życie wisi na jednym włosku, wchodzę ja i próbuję ich przegadać. Ale czasami... czasami mam prywatne zlecenia. Przerwał na chwilę, a Ewa nie spuszczała z niego wzroku, zafascynowana autorytetem, jaki bił z każdego jego słowa. — Tym razem leciałem do Bangkoku na prośbę pewnego starego znajomego. Chodziło o delikatną mediację między dwoma rodami, które nie potrafiły się dogadać w kwestii okupu. Nic oficjalnego, po prostu moje... specyficzne umiejętności były potrzebne tam, gdzie prawo nie sięga. Miałem odebrać zapłatę i wrócić do domu. Los jednak uznał, że muszę zostać negocjatorem tutaj, na tym kawałku piachu. Uśmiechnął się lekko, a potem jego spojrzenie złagodniało. — Pytałaś, co o tobie myślę... — powiedział, patrząc jej prosto w oczy. — Widziałem cię na lotnisku. Wyglądałaś jak modelka z żurnala, ale w twoich oczach była taka pustka, że aż mnie zakłuło w piersi. Myślałem: „Biedna bogata dziewczynka, która ma wszystko, prócz powietrza”. Ale teraz? Teraz widzę kobietę, która przeszła kilkanaście kilometrów przez piekło, nie puściła kija i potrafiła zawalczyć o te dwie kobiety za swoimi plecami. Przybliżył się odrobinę, a Ewa poczuła jego zapach – teraz już nie tylko czystości, ale dymu, słonej wody i męskiej siły. — Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje, Ewo. Twój ojciec budował mury, żeby cię chronić, ale one tylko cię osłabiały. Tutaj te mury runęły. I szczerze? Ta wersja ciebie, w poszarpanym żakiecie i z piachem we włosach, jest o wiele bardziej... prawdziwa. I o wiele bardziej niebezpieczna dla faceta takiego jak ja. Ewa poczuła, jak krew napływa jej do policzków. Nikt nigdy nie mówił do niej w ten sposób. Narzeczony prawił jej komplementy o biżuterii, ojciec o wynikach, ale Marek... on mówił o…

— koniec bezpłatnego podglądu —