Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, lecz nie dla

Pierwsze 50%

Woody Allen miał rację – życie to obóz koncentracyjny; w szczególności dla gimnazjalisty. Oczywiście nie należy tego interpretować dosłownie, w końcu nie musimy oddawać skóry, by inni ludzie mogli się umyć – sentencja ma charakter czysto przenośny i czuję, że tyczy się naszych problemów. Oddam głos na PiS, jeśli znajdzie się ktoś, kto nas zrozumie. Nie musimy płacić podatków, nie wypełniamy PIT-ów ( co najwyżej się od pit wyzywamy ), nie użeramy się z współmałżonkami, jednak mimo to jakieś tam zmartwienia niestety mamy. Bierzcie mnie za cholernego sentymentalistę, lub pieprzniętego psychologa ( spokojnie, dzieci jeszcze nie gwałcę ), ale będę się upierał, iż największym problemem nastolatków jest miłość. Zawsze cierpliwa, zawsze łaskawa, choć w tym okresie wyjątkowo bolesna…

Postawmy sprawę jasno: tak jak Kwaśniewski nie dorósł do tego by z honorem wycofać się z życia politycznego ( do jasnej dżumy, na co komu jego partia? ), osoba młoda nie jest gotowa na związek. Wielokrotnie przeżywamy zauroczenia, częściej czujemy pożądanie ( w szczególności do starszych koleżanek ), jednak kochać z prawdziwego zdarzenia jeszcze nie potrafimy. Kobietę możemy sobie kupić, lecz prawdziwej miłości nie nabędzie sobie nawet sam wielki Bono – tego po prostu trzeba się nauczyć.

W czasach młodzieńczych na związek woła się „chodzenie”, nazwa trochę dziwna, dla niektórych może nazbyt wulgarna, lecz najczęściej używana. Nie dajemy kwiatów na „dzień dobry”, nie napastujemy rodziców wybranki, lecz po prostu pytamy się, nierzadko przez pospolitego esemesa „Czy chcesz ze mną chodzić?”. W wypadku odpowiedzi negatywnej młodzieniec przeżywa załamanie – chce się rzucać pod pociąg,…

— koniec bezpłatnego podglądu —