1 część życia Nikogo

Początek1 / 1

Gdy zapytano mnie czy mam jakiś problem, odpowiedziałam "Nie , a czy mam jakiś mieć?" Kłamałam. Oszukiwałam samą siebie. Tak naprawdę miałam masę problemów, jednak nie chciałam martwić nimi bliskich, chciałam rozwiązać je sama. Starałam się. Chcąc wszystko uprościć, komplikowałam jeszcze bardziej, nie radziłam sobie z tym. A musiałam. Sama. Moja niechęć do kontaktów międzyludzkich pogarszały niektóre sytuacje, ale sądząc po większości, wolałam zostać małomówną szarą myszką. Wolałabym być już psem czy też kotem, ze względu na wyniszczającą ilość egoistów na świecie. Myslą tylko o sobie i nie zdają sobie sprawy ile bólu zadają ludziom. Tym, którzy ich kochają najbardziej. Nie widzą nic , poza swoim "pięknym" ciałem i swoją ogólną "pięknośćią". Tak, ja miałam zaszczyt wysłuchiwać tego coedziennie. Mój ojciec tylko czekał na okazję by powiedzieć mi coś, czego nigdy nie chciałbyś usłyszeć. Raz nadawał na moje zachowanie, raz na wygląd, a ja nie mogłam nic zrobić, bo wiedziałam, że jak chociaż wyszeptam coś, czego on nie chciał usłyszeć, poprostu dostanę w twarz.Zawsze tak było, odkąd wyprowadziła się siostra. Wyczerpały mu się warianty do katowania, tuż po śmierci mamy. Do dzisiaj nie wiem co się stało, a ojciec nie chce mi powiedzieć prawdy. Zaczęłam snuć swoje historie na ten temat i próbowałam pytać się ojca. W końcu z nikim innym się nie mogłam pogadać. W szkole też nie miałam lekko. Wszyscy w szkole byli ćpunami, palaczami albo pili na przerwach i zalani siedzieli na lekcji. Jako nieliczna siedziałam trzeźwa w ławce. Nie miałam wielu przyjaciół. Właściwie żadnego. Nikomu nie potrafiłam zaufać, nawet nauczycielom. Nie zwracali uwagi na tych wszystkich uczniów, w których towarzystwie również nie umiałam się odnaleźć. Nawet po pijaku nie od siebie odrzucali. Wiedzieli , że jestem tą , która "nie umie się bawić" . Miałam inne formy zabawy, lepsze. Opowiadając to, wracłam do domu. Gdy weszłam…