Proza · Psychologia · 11 min czytania
Bajki – diaboliczki.
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 3
Bajki – diaboliczki.
Motto:
Another myth exploded. Take a weight off your mind. Trust the voice of experience. I'll tell you little white lies. Viva indifference
Pure Pleasure Seeker, Róisín Murphy
I Diabeł odpadł pierwszy, co było dość ciekawe. Wszyscy liczyli na prawdziwy popis umiejętności i tym podobne fajerwerki, a jedyne, co nam zostawił, to paw na ścianie o wątpliwie artystycznych kształtach.
Siedzieliśmy przy okrągłym stole, jak to było w naszym utartym zwyczaju. W ciemnym tle sączył się, niczym stary kran, głos Róisín Murphy i tylko najbardziej wytrwali wciąż tańczyli. Zupełnie nie w rytmie, bezsensownie zamaszyście, gubiąc się w dotykach i kradzionych gestach. A nad ich głowami wokół starego stroboskopu latały oszalałe ćmy i osy, co chwilę potrącając się, imitując żałosną orgię odgrywaną przez ludzi pod owadzimi ich odwłokami.
Część 22 / 3
Szumiał też wiatrak, złośliwie hałasując, nie dając ani odrobiny ochłody, czy ulgi tamtej upalnej nocy, kiedy wszystko wypełniał gęsty zapach potu, tytoniu i pożądliwych spojrzeń, kiedy wydawało się, że cząsteczki powietrza roztapiają się i rozlewają po odsłoniętych ramionach, piersiach. A szumiący złowieszczo wiatrak tylko sobie kpi, rozwiewa dym oraz czyste libido. Wielki bluff zwykłego sprzętu elektronicznego, wielki bluff pogody i ciemnej nocy.
A my przy stole. I wódka. Kieliszki wiecznie pełne, tylko w głowach coraz duszniej, mgliściej. Właściwie moglibyśmy przy tym robić coś konstruktywnego. Grać w karty, w kości albo w inny durny pretekst, który ludzie zwykli uprawiać, by się napić. Nikt jednak na to nie wpadł. Być może również, że nie jesteśmy hipokrytami. I tego wykluczyć nie można.
A zaczęło się od łez. Z pereł, nie oczu, kap-kapały powoli na nowiutki mój dywan. Ona, eterycznego piękna ideał, usiadła w kącie ze spuszczoną głową. Zupełnie jak skarcone, niegrzeczne dziecko. Atramentowy wodospad włosów oblepiał jej twarz i tylko kap, kap – wielkie, przezroczyste kule raz po raz z cichym pluskiem zbierały się w jej prywatnej miniaturze morza martwego.
Wyglądała raczej upiornie niż przygnębiająco. Dziewczyna, o której śniłem co noc, by co świt budzić się z zawodem-zwodem i westchnieniem. I znów, i znów – w osobistym ogrodzie, łóżku Tantala. Wszyscy to znamy. Wyciągamy dłonie, zgrabne rączki, pulchne paluchy, by w końcu stracić czucie, nadzieję w najlepszym przypadku…
Odpaliwszy papierosa, po raz setny na nią spojrzałem. Niedowierzałem. A może majaczyłem? Bad trip – niby normalna sprawa, zdarza się i tak dalej. Sęk tylko w tym, czy to ona, czy ja podróżowałem… Wtedy pytającym wzrokiem zwróciłem się do Diabła. Było to chwilę przed tym, jak stracił świadomość.
- I wyobraź sobie zamianę – zaczął nie tyle mrocznie, co bełkotliwie. – Że od dzisiaj twój sen będzie życiem, a rzeczywistość stanie się wyłącznie marą nocną. Jesteście tylko zbiorem szarych komórek, neuronów i impulsów elektrycznych. Nic ponad to. Wyobraź sobie, że mogę przestawić ci życie ze snem…
Część 33 / 3
Całość zaś nabrała lekko psychodelicznego odcienia, gdy przybliżył diabelską swą twarz do mojej, a ja już wiedziałem, że tego wieczoru długo nie pociągnie. Właściwie – to w ogóle nie pociągnął. Kilka minut później leżał już na podłodze w kuchni. Całkiem wygodnie, choć pewnie było mu już wszystko jedno. Pierwszy z serii trupów.
W tej materii nie można liczyć ani na tych u góry, ani na tych na dole. Cóż, pozostałem więc sam na placu boju, przynajmniej w kwestii eterycznego piękna ideału. Zgasiwszy w pustej butelce wódki ledwo zapalonego papierosa, postanowiłem działać. Subtelnie, acz skutecznie. Podszedłem i powiedziałem, że to mój dywan i jej łzy, że to zła kombinacja, że tak się nie robi dywanom dobrze i że przyniosę jej chusteczki. Zgodziła się.
Podałem jej rękę, a ona wreszcie podniosła głowę. Perłami, nie oczami, popatrzyła na mnie i zamrugała, intensywnie coś analizując. Poczułem się jak na Sądzie Ostatecznym, że waży całe moje życie i zna wszystkie jego sekrety. Matko, była naprawdę piękna. Czarne kreski maskary rysowały na bladych jej policzkach ślady świeżych łez. Potem znów zamrugała i wstała, delikatnie obciągając przy tym ciemną spódniczkę.
Poszliśmy do mojego pokoju. W całym domu panował intensywny półmrok i droga ta do łatwych nie należała, zważywszy zwłaszcza na stan nasz jak również pozostałych gości. Na wstępie słodkim głosem stwierdziła, że przytulnie u mnie i wygodne mam łóżko. Zabrzmiało apetycznie i obiecująco. Wciąż nie będąc pewnym, czy to jawa, czy też ponury, senny żart, zabrałem się do rzeczy.
Miałem wrażenie, że wraz z wygodnym moim łóżkiem wylecieliśmy przez okno i poszybowaliśmy w przestrzeń kosmiczną. W bezkreśnie przyjemną czerń wszechświata i toniemy, toniemy. Podróżnicy ruchów w górę i w dół. Szybciej, wolniej, mocniej, głębiej... A po wszystkim osunęła się obok i czułem, jak lepkie jej włosy delikatnie falują w rytm oddechów.
I wtedy zrozumiałem, że anioły nie istnieją. Wszystkie są takie same, a perły to złudzenie, zaledwie zwężone źrenice. Szkoda. Tym bardziej, że chyba czytała mi w myślach. Dostała napadu furii. Wszystkim kobietom czasem się to zdarza, a nieszczęśliwie…