"Bernard" - 8: "Splątane sztandary&

Początek1 / 1

8. „Splątane sztandary”

Ta noc była niezwykle wietrzna. Bernardowi przypomniała się noc przed ostateczną bitwą w której poległ Edward. Wiatr wiał nawet jeszcze silniej – tak mocno, że zawieszone na zamku Grotexu sztandary splątały się. Bernard w myśli porównał je do swoich spraw – które były równie splątane. Tej nocy jednak splątało się coś jeszcze. Bernard z niecierpliwością wyczekiwał swej ukochanej w mniejszym korytarzu, gdzie mógł obserwować wejście do najdłuższego korytarza. Gdy tylko zobaczył pośpiesznym krokiem Kingę szybko podbiegł do niej i nie mówiąc nic chwycił ją za rękę i równie szybko pobiegł razem z nią w głąb najdłuższego korytarza zatrzymując się dopiero przed zakrętem. Dopiero wtedy przy zapalonej pochodni spojrzał jej w oczy i spytał: - Nic Ci nie jest? - Nie… ale nic nie rozumiem. Myślałam, że nie żyjesz. Do tego ten plan księżniczki… - No właśnie. Ten list to też na pewno jej sprawka. Ona jest opętana rządzą władzy. Sama zresztą słyszałaś. Kinga podniosła rękę by mogła dotknąć twarz Bernarda, tak jakby chciała upewnić się, czy aby na pewno nie jest duchem. - Nie chcę, żeby Ci się coś stało - Podjął ponownie znów Bernard - Gdybym miał jakiś dowód… Bernard na chwilę przerwał spoglądając na mur korytarza. - No tak! Już wiem! - Co takiego? - Pamiętasz o tajemnej komnacie o której wspominała księżniczka? Uderzyła mnie gdy zacząłem tam czytać list Karola do niej. To może być dowód. Muszę tylko sobie przypomnieć jak otworzyć to tajne przejście. Znów przerwał, tak jakby przed chwilą coś go ponownie coś go olśniło. - Już wiem! Za pierwszym razem, gdy sprawdzałem ten korytarz naciskałem każdy kamień. Nie pomyślałem o tym, że trzeba je nacisnąć w odpowiedniej kolejności, a przecież najpierw się potknąłem. W tym momencie ukucnął przy prawej części muru i zaczął naciskać każdy kamień. - Pamiętam, że szedłem tą stroną i… Wtedy nagle kamień pod naporem jego ręki zapadł się nieco w dół. Nic jednak się nie stało. Bernard zaczął mówić ponownie: - Potem potknąłem i oparłem się o mur, aby wstać. Znów zaczął naciskać wszystkie kamienie, tym razem na murze. Równie szybko odnalazł kolejny, który również się lekko zapadł pod naciskiem jego ręki. Usłyszał znajomy odgłos przesuwanych kamieni. Wówczas oboje odwrócili wzrok na lewą część korytarza. Kawał ściany korytarza w kształcie małego prostokąta zaczął przesuwać się na bok. Bernard ujrzał znajome dość małe i wąskie wejście. - To tam! Chodź! Bez żadnych dodatkowych wyjaśnień zaczął na czworakach znikać w małym wejściu, a Kinga bez żadnych pytań podążała tuz za nim. Gdy już znaleźli się w tajemnej komnacie chwilę odsapnęli i w międzyczasie Bernard mógł zauważyć, że jest tu tak…