***

Początek1 / 1

Od rana moja młodsza siostra miała drgawki i gorączkę. Wiem, ze to moja wina. Nie powinnam jej pozwalać wymykać się na spotkanie z Danielem w taki deszcz. Teraz leży ona w łóżku ledwo żywa i ma wysoką temperaturę. Zbyt wysoką… Dlaczego ona? Dlaczego jej pozwoliłam? Gdybym była mniej uległa może teraz by tak bardzo nie cierpiała…?

Zasnęłam niespokojnie. W nocy obudziłam się z krzykiem. Lecz nikt mnie nie usłyszał. Poszłam po szklankę zimnej wody. Na stole leżała kartka z pismem matki: „Z Zuzią się pogorszyło. Musieliśmy pojechać z nią do szpitala… Przepraszamy, że Cię nie obudziliśmy.” Nie zasnęłam już. Wciąż miałam wyrzuty sumienia… „To moja wina” – ciągle mam to zdanie w głowie. Wzięłam do ręki pamiętnik. Ostatni wpis opisywał jak wspaniale bawiłyśmy się na nartach podczas ostatnich wakacji. W końcu napisałam pod dzisiejszą datą jedno zdanie: „To już jest chyba koniec”.

Z rana przyjechali rodzice. Sami… Nic nie powiedzieli. Matka zamknęła się w sypialni i zaczęła szlochać. A ojciec? Wole w ogóle nie wiedzieć. Zaraz wyszedł a gdy wrócił był pijany.

W końcu wieczorem matka oznajmiła mi, że Zuzia nie żyje… Jej organizm był już za słaby by walczyć z chorobą… Schowałam się pod kołdrę i płakałam przez pół nocy. Wreszcie nie miałam już sił i usnęłam.

Po paru dniach pogrzeb. Łzy same mi już ciekły po policzkach. Nie pogodziłam się jeszcze ze stratą kochanej siostry i chyba nigdy mi się to nie uda… Czułam piekący ból w sercu a zarazem widząc tłumy które zjawiły się jestem dumna, ze siostra to moja siostra … Zobaczyłam całą jej klasę i część mojej. Wiedziałam, ze była lubiana ale, że aż tak…? Zabrakło mi tylko jednej osoby. Mianowicie Daniela.

W kolejnych dniach coraz bardziej atmosfera stawała się chora. Coraz częściej zdarzały się kłótnie między matką i…