Chodziło mi po głowie

Początek1 / 1

- Dlaczego jeszcze nie zaczynamy - spytał ksiądz z irytacją. - Czekamy na nowego nauczyciela - oznajmił dyrektor, pocierając swoim zwyczajem nos w miejscu, gdzie zazwyczaj opierają się okulary. - Będziemy mieć nowego nauczyciela? - zdziwił się ksiądz. Nikt poza nim nie wydawał się być zdziwiony, widocznie przełożony poinformował już wszystkich. - Już jest - oznajmiła matematyczka, która stała akurat przy oknie. Po chwili do gabinetu szedł młody, na oko trzydziestoletni mężczyzna. - Dzień dobry - przywitał się. - Spóźniłem się? - Ależ skąd, panie Adamie - uspokoił go dyrektor. - Dotarł pan akurat na czas. Proszę państwa! - zwrócił się do grona pedagogicznego. - Pan Adam Lewandowski od nowego roku szkolnego będzie uczył fizyki. - Witamy w naszym gronie - powitali go wszyscy. - Możemy już chyba zaczynać, prawda? - spytał szef, kiedy zakończono podawanie sobie rąk i przedstawianie się. - Możemy - potaknęli nauczyciele. Rozpoczęła się rada. Po spotkaniu w gabinecie zostali tylko polonista, historyk i wuefistka. No i dyrektor z panem Adamem, którzy omawiali warunki współpracy. Kiedy wyszli z pokoju dyrektorskiego, Adam spytał, czy poznał całe grono. - Nie, zabrakło dziś mojej żony, broni dziś tytułu magistra - powiedział z dumą polonista. - Pani Magda też jest polonistką i przy okazji naszą szkolną maskotką. Wszyscy ją tu uwielbiają, przekona się pan już w poniedziałek. A tymczasem proszę odpocząć przed końcem wakacji. Do widzenia państwu! - pożegnał się. Adam też wyszedł ze szkoły i pojechał do domu. Skorzystał z rady nowego szefa i wypoczął. W poniedziałek postanowił stawić się w pracy wcześniej. Okazało się, że wszyscy wybierają się do kościoła. On nie poszedł, nie ciągnęło go do tego miejsca. Został sam w budynku. Po jakimś czasie na korytarzu dało się słyszeć czyjąś rozmowę. Nie wyjrzał, nie był w końcu wścibskim uczniakiem. Stał przy oknie i zobaczył, że ze szkoły wychodzi Paweł, poznany w piątek polonista. Pewnie to on i jego żona rozmawiali tak głośno. Może zresztą wcale nie krzyczeli, to tylko echo niosło ich głosy w dużym pomieszczeniu. Mężczyzna poszedł w kierunku kościoła, ale gdzie zatem podziała się jego żona? Odpowiedź poznał po chwili, kiedy to drzwi kancelarii otarły się i stanęła w nich jedyna współpracowniczka, której nie zdążył jeszcze jej poznać. Tyle, że on ją znał… - Cześć Adamie - powitała go uprzejmie. - Słyszałam, że będziesz z nami pracować. Miło. - Świat jest mały - tylko takie trywialne stwierdzenie przyszło mu na myśl. Uderzył go jej widok. Tak, świat jest mały, ale to już chyba przesada? Zupełnie nieświadomie trafił do tej samej szkoły co ona! - Masz o to do niego żal? - spytała, nawiązując lekko do ich byłych spraw. - Nie. Nie to miałem na myśli. Tak zabrzmiało? - Ależ skąd, tak tylko pytam. Przecież wiesz, że zawsze mówię prosto z mostu. Wiedział. Wiedział także jak smakują jej pocałunki. I gdzie ma małe znamię. I jakie lubi czytać książki… Wiedział o niej milion rzeczy. Nie miał pojęcia tylko o tym, że na jej palcu lśni złoty krążek. - Wyszłaś za mąż… - Tak. - Kiedy? - Półtora roku temu. - I jak? - Paweł to cudowny człowiek. - Pytam jak ty się z tym czujesz. - Jestem bardzo szczęśliwa - powiedziała śmiertelnie poważnym tonem. Była. Jeśli mówiła coś tym tonem, to nie ulegało wątpliwości, że nie kłamie. Zresztą nie kłamała nigdy. - A co u ciebie? - Nic nowego - odpowiedział krótko, z całą ostrością zdając sobie sprawę z beznadziejności tego faktu. - No cóż… - Co takiego? - Nic. - Powiedz - chciał ją sprowokować do tego, żeby powiedziała, że sam jest sobie winien. Że sam doprowadził do takiej sytuacji, kiedy to ona musiała radzić sobie z jego obojętnością. Chciał, żeby uniosła się honorem, bo to by oznaczało, że coś tam jeszcze w niej