"Ciężkie poszukiwania"

Początek1 / 1

Mam na imię Polikarp. Już samo imię kojarzy się ludziom z jakimś dziwakiem. No cóż przystojniakiem nie jestem, ale głowę mam za to nie od parady. Zawsze pociągała mnie wiedza.. W podstawówce, gimnazjum, a nawet w liceum mówili na mnie kujon, a teraz po prostu nikt ze mną nie rozmawia, tylko patrzą się na mnie podejrzliwie. Jak nie trudno się domyślić, także z kobietami miałem zawsze problemy. Skrycie podziwiałem śliczne dziewczyny z klasy, jednak rzadko miałem odwagę się odezwać. Raz nawet zebrałem w sobie całe męstwo i odezwałem się do pewnej ślicznej panienki, o której inny chłopacy mówili, że jest świetną laską. Powiedziałem do niej: "Witaj niewiasto! Jakaż piękna z ciebie istota! Przypominasz mi kuszącą i powabną Afrodytę – grecką boginię miłości!" Dziewcze spojrzało na mnie dziwnie i powiedziało: "Ty zboczeńcu", po czym siarczyście wymierzyło mi policzek. Od tej pory zacząłem unikać kobiet. Pomyślałem, że zainteresuje się kobietą tylko wtedy, gdy ona pierwsza się do mnie odezwie lub, gdy da wymowny znak, iż podobam się jej. Czekałem długo, lecz wreszcie moja chwila nadeszła… Był to piękny dzień, wracałem z pracy do domu. Czułem, iż ktoś mi się przygląda. Rozejrzałem się dokładnie i zobaczyłem ją. Siedziała na ławce. Kątem oka widziałem, iż patrzy na mnie bardzo wnikliwie. Miała duże, brązowe oczy i kasztanowe włosy. Pomyślałem, że to moja życiowa szansa. Podszedłem do niej i powiedziałem: "Hej! Nazywam się Polikarp, zauważyłem, że mi się przyglądasz. Może przypominam ci kogoś znajomego? Jak masz na imię??". Powiedziała, jednak ja usłyszałem tylko taki odgłos jak "Wrrr". "Wanda?" – zapytałem. Nie odpowiedziała. Uznałem to za aprobatę. "Może się przejdziemy?" – zaproponowałem. Znów brak odpowiedzi. Pomyślałem, że jeśli się ruszę, ona pójdzie za mną. Poskutkowało. Kiedy przeszedłem