Codzienna giełda uczuć

Początek1 / 1

Pierwszy stopień wtajemniczenia

Ilu przeciętnych ludzi miewa takie fantazje? Komu takie myśli przychodzą nagle do głowy? Czy to normalne? Może tego typu zboczenia trzeba leczyć? Nie wygląda to na przejaw arogancji, egocentryzmu i cwaniactwa? Zapewne badania opinii publicznej poradziłby sobie z tymi pytaniami, ale nie ja. Gdybym znała na nie odpowiedź, nie zadawałabym ich na wstępie, abyś się teraz nad nimi zastanawiał. Niech każdy sam sobie odpowie- skąd się biorą w nas takie pomysły? Czy człowiek, pomimo tylu niepowodzeń, potknięć i upadków, nie nauczył się jeszcze, żeby się nie porywać z motyką na słońce? Jak myślicie? Widocznie nie! Bynajmniej nie ja. Pewnego dnia po prostu usiadłam w czterech ścianach samej siebie, reszta dokonała się sama. Rozmowa moich myśli z pragnieniami odbijała się od pustych ścian mego wnętrza. Powracające echo wydawało się nie protestować, a co dziwne- miało na myśli to samo, co ja. Cóż za zbieg okoliczności, nieprawdaż? Przyznać muszę heroiczną postawę swojemu zdrowemu rozsądkowi, za waleczne starcie z moją naiwnością. A zapewniam wszem i wobec, iż takowej mi nie brakuje. I może właśnie tu leży przyczyna, dla której tysiące doznań, związanych warkoczem czasu, splotło się w ten tekst, który teraz czytasz. Nie wolno odbierać marzeń tym, którzy nie posiadają nic więcej! Ja także postanowiłam je zachować dla siebie. A teraz chcę się z tobą podzielić tym, co dla mnie najdroższe. Nie liczę na to, że mnie zrozumiesz, nie wymagam, żebyś odnalazł tu siebie, nie chcę, żebyś mógł porównać do tego swoje…