Córka północnych wiatrów

Początek1 / 1

Historia mojej postaci na serwisie gry fabularnej Bruinena. Rzecz w ogóle dzieje się w krainie opartej na prozie Tolkiena, a poniższy kawałek tłumaczy, skąd postać Aairea wzięła się w tym świecie. Jeśli ktoś lubi fantasy, zapraszam.

-Więc pytasz, pani, o tę, która zwie się Aaireą... - kobieta poruszyła się na drewnianym stołku, nerwowym ruchem poprawiła spódnicę na kolanach. Nie czuła się zbyt pewnie w towarzystwie gościa, ale zaniechała już prób dostrzeżenia twarzy pod kapturem. Przybyła zasiadła w kącie izby, ciepły ogień paleniska wydobywał z mroku tylko jej wysoką postać. Poza tym, Yenne usłyszała raz czy drugi szczęk miecza pod płaszczem gościa - może i lepiej było nie krzyżować z nią spojrzenia? Sapnęła z cicha i podjęła opowieść: -Tak, można powiedzieć, że jest stąd, z naszej osady. Ale nie przyszła na świat wśród nas, nie, nie...- pokręciła głową, po czym ściszyła głos, jakby wyjawiała najgłębszą tajemnicę- Ona... to znajda jest!I to ja ją znalazłam, na górskim stoku znalazłam - zapatrzyła się w ogień, jakby przypominała sobie szczegóły. Wojowniczka naprzeciw niej milczała, miała czas. -Pamiętam - rzekła wreszcie Yenne - Tej nocy wichry dęły okropnie, huczało... jakby strzechy miało pozrywać, starej Mernie obaliło wtedy płot przy zabudowaniach... A ja wracałam z drzewem, bo w domu chrustu prawie zbrakło na ogień. I tak ją usłyszałam, krzyk dziecka wśród wycia wiatru... Leżała przy ścieżce, pomiędzy krzakami, okutana w taki łachman, brudny od ziemi i czego tam. Ja wtedy nie wiedziała, że ona z tych... Widziałaś, pani, jaka tu osada...ot, kilkanaście chałup wśród gór. Gdzie my kogo obcego widzieli?! Ja myślała wtedy, że normalny, ludzki dzieciak... jakby wiedziała, że z tych, to nie wiem, czy bym wzięła... Dopiero w izbie, przy ogniu my zobaczyli , że taka skóra ciemna, te uszy szpiczaste... no i oczy, takie skośne jakieś... i żółte! W środku, przy źrenicach jej tak iskrzyło! - kobieta uniosła dłonie, jakby wspomnienie ją przeraziło - Potem, jak dorastała, my nigdy nie chcieli napotykać jej spojrzenia... takie dziwne oczy... My tu porządni ludzie jesteśmy, a toto... toż to z tych! Ona z Upadłych Elfów, z Drowów była! Żeby to chociaż Leśny, albo co, dziwne to są stwory, ale prawe ponoć...a ta dziewczynka to ork był…