Czujesz tę wiosnę czy nie?

Początek1 / 1

- Czujesz tę wiosnę czy nie? - Nie wiem. Rano, kiedy się obudziłam czułam ją na pewno. Zaglądała przez okno i muskała po twarzy, drażniąc uśpione powieki. - Ciepłe przebudzenie, prawda? - Najcieplejsze i najmilsze. Jedno z tych, kiedy chcesz się potem cały dzień uśmiechać. - Ale to tylko data. Przyroda wcale się nie budzi tak pięknie jak ty. - Widocznie rządzi się innym kalendarzem. Albo się brzebudziła, tylko udaje, że śpi. - Jak wtedy, gdy nie chce się tak bardzo wstać, że mówisz do budzika, że jeszcze tylko pięć minut. - Tak, i wtedy kradniesz czas. - Przyroda kradnie czas? - Może też jest zmęczona? Jakie my jesteśmy zmęczone, gdy przez pięć dni w tygodniu musimy powtarzać ten sam rytuał. - A ona coroczny? - Tak, coroczny. Od zawsze i na zawsze. Nie zniechęciłoby cie to? - Bo ja wiem? A może ucieszyło? Od niej tyle przecież zależy. To miłe być najważniejszą. - I móc nie wstawać, mimo ustalonej godziny pobudki? - Otóż to. - Posłuchaj pewnej historii. Przyroda pociągnęła przez sen zaczerwienionym nosem. Było zimno. Spod ciepłej pierzyny nie chciało wyciągać się jej nawet kawałeczka ciała. Delikatnie dmuchnęła spowijająć Zimię kolejnym lodowatym podmuchem wiatru. Na drzewach i polach osiadł szron. Przyroda nic sobie z tego nie zrobiła i przeróciła się na drugi bok. O jej ciepłym ciele marzyli wszyscy. Duże jędne piersi miały dać pożywienie, silne stopy…