Proza · Muzyka · 10 min czytania
Dama pianinowa
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
Dama pianinowa
Zuzannę najczęściej można było spotkać w drodze. Ta amatorka spacerów wszędzie chodziła pieszo, nawet gdy wiatr zacinał srodze. Rzecz jasna najbardziej lubiła słońce, wiosnę i kwitnięcia zapach. Przedstawiam Zuzannę, tak by wam nie mieszać w głowach. Kultura wymaga, by zacząć od opisu, a jako że panna Z. była porządnie wychowaną i ułożoną dziewczyną, w tym przypadku nawet trzeba. Kapturek czarnych włosów, grzeczny, a mimo to szczery uśmiech, niesforny błysk ukryty jedynie w spojrzeniu i w każdym ruchu ciała, którym do nas (panów!) puszczała oko.
Gdy wszyscy wykorzystują swe naturalnie przyrodzone uroki do cna, szastając na prawo i lewo (a kto wie, czy i nie za siebie…) pustym gestem, przymilnym słowem, panna Z. wolała cichutko, cichuteńko w cieniu pozostać. Żeby była pełna jasność – czyniła to jak najbardziej świadomie, samowolnie i powiedzmy sobie szczerze – także rozsądnie. Mądrzy ludzie mówią, że swe mocne strony należy trzymać w ukryciu. Zuzanna, nieważne, czy posłuchawszy akurat tej rady, praktykowała aktywną i regularną w formie nieśmiałość. Od zawsze, a raczej od wczesnych lat dzieciństwa, na podwórku, w przedszkolu, a potem także i w szkole w nieśmiałości swej wytrwała, na szczęście i na zdrowie!
Poruszywszy jednak temat szkoły, zapewne bolesny i newralgiczny punkt w naszych umysłach, należałoby wspomnieć o jednym fakcie z życiorysu panny Z. Zuzanna lubiła chodzić do szkoły. O ile brzmi to szokująco, tkwi w tym pewien haczyk. Codziennie rano z radością, z uśmiechem i z podekscytowaniem przechodziła bramę swej placówki oświatowej w jednym celu, a dokładnie dla jednej rzeczy. Dla pianina. Zdarzyło się bowiem tak, że w jednej z sal dobra duszyczka postawiła kiedyś dość zdezelowany już instrument. Ku uciesze Zuzanny…
Ku uciesze Zuzanny odkryła ona w sobie talent muzyczny, drzemiące głęboko pokłady artyzmu, wewnętrznie euforyzujące pragnienie gry. Choćby chwilka popieszczenia klawiszy przepełniała ją błogim uczuciem radości, porównywalnym chyba tylko do zjedzenia tabliczki czekolady, aromatycznej kawy o poranku lub… Pianino osaczyło więc pannę Z. niczym narkotyk. Szkoda tylko, że nikt z jej znajomych nie czuł tego samego. Puści ludzie!, myślała. Udławcie się tą swoją czekoladą! Nie mogła nic jednak poradzić, ponieważ za każdym razem, zmęczeni już ciągłymi próbami, zabraniali jej zbliżać się do instrumentu, a że grała głównie na przerwach oznaczało to prawie zupełną abstynencję.
Część 22 / 2
***
Zuzannę najczęściej można było spotkać w drodze. Przeważnie jednak chadzała na treningi, nawet gdy wiatr zacinał srodze. Uprawiała bowiem szlachetny sport karate, dwa razy w tygodniu stając w szrankach. Sposobem tym i ciężką pracą szybko zdobyła kilka pasów, gdy przeciwnicy padali na deskach. Panna Z. wywalczyła również w konkurencji tej mistrzostwo naszego wspaniałego kraju, nie szczędząc razów i kopniaków, dumnie prezentując się w śnieżnym kimonie. Faktycznie ów sport był jej prawdziwą pasją dopóki nie odkryła nowej miłości – pianinowej muzyki. Tym sposobem, zdradzone karate, poczuwszy się zaniedbywanym coraz częściej zaczęło zawodzić Zuzannę stającą w szrankach.
Panna Z. nic, a nic nie przejęła się tym i z determinacją dalej brnęła w muzyczne objęcia nowego klawiszowego sportu. Jedynie zaniepokojony pasmem porażek trener postanowił uratować swą niegdyś najlepszą zawodniczkę sposobem. Przebłyskiem geniuszu wydał mu się pomysł zorganizowania turnieju, w którym główną nagrodą uczynił pianino. Po mojej stronie stoi psychoanaliza i reszta freudowskiej psychologii! Zuzanna na pewno się zmobilizuje i wygra; rozumował trener. I nie pomylił się. Panna Z. niczym burza przeszła przez wszystkie etapy, rozgrywki i walki, bez najmniejszego problemu docierając do finału…
Długo i majestatycznie stali wpatrując się w siebie niczym herosi dawnych eposów, tak jakby wyłącznie gniewnym spojrzeniem mogli przestraszyć siebie nawzajem, wygrać i odejść nie kiwnąwszy nawet palcem; a może zwyczajnie rozmyślali nad strategią i sposobem do uzyskania ostatecznego triumfu? Między nimi drgała pełna napięcia cisza wzbudzana wirującymi promieniami światła reflektorów. Raptem – skok, cichy szelest. Starcie i po starciu. Zakłócona wrzawą cisza uciekła. Pozostała Zuzanna i jej oklaskiwana wygrana. Cieszyła się, nie wiedząc, że ostatni raz kosztuje smaku zwycięstwa w walce.
Nie było to wtedy, w tamtej pamiętnej chwili, ważne, bo znaczenie miała jedynie nagroda. Jej własne osobiste pianino. Zniecierpliwiona, właściwie rozdrażniona przyjmowała niekończące się gratulacje,