Dni pełne tajemnic - Rozdz. III

Początek1 / 1

III

Z trudem wysiadła z samochodu i rozejrzała się dookoła. Dom babci nie zmienił się od czasu jej ostatniej wizyty. Wspaniały, dwupiętrowy gmach przytłaczał swoim ogromem. Jak była mała, wydawało się jej, że się w nim zgubi, dlatego zawsze trzymała się babcinej spódnicy. Nieco później wielkość domu idealnie nadawała się do zabaw w chowanego. Miały z Olą wielką zabawę, kiedy nadchodziła pora wyjazdu i rodzice zaczynali ich szukać. Czasami trwało to nawet godzinę. To wszystko sprawiło, że pokochała ten dom i wszystkie związane z nim osoby. Październikowy wiatr hulał po podwórzu, więc mocniej otuliła się płaszczem. Podeszła do niej nowa pielęgniarka. Wydawała się sztywna i mało kontaktowa. - Dzień dobry – przywitała chłodno Agatę, bez cienia uśmiechu. – Nazywam się Mariola i będę się panią zajmować. Starała się nadać swojej twarzy możliwie najsympatyczniejszy wyraz. Jednak uśmiechnęła się krzywo. - Dzień dobry, jestem Agata – przedstawiła się. Mariola skinęła głową i złapała za tył wózka, wprowadzając do domu. Wielki hol wyglądał tak, jak zawsze, z wyjątkiem windy zamontowanej przy schodach. Pielęgniarka pomogła Agacie wjechać na piętro i otworzyła jedne z wielu drzwi. - Pani Głogowska przygotowała go specjalnie dla pani – oznajmiła. Uśmiechnęła się. Babcia pomyślał o wszystkim. Był to jej ulubiony pokój w tym domu. Jego okna wychodziły na wschód, więc zawsze rano witało Agatę słońce. Był to jej pokój. - Proszę zostawić mnie samą. Mariola wyszła, a Agata podjechała do okna i rozejrzała się po podwórzu, na którym stały zabudowania, gdzie dziadek trzymał kiedyś konie. Rodzice powinni wyjść jej na powitanie, ale żadne z nich się nie pokazało. Odniosła dziwne wrażenie, że teraz wszystko się zmieni. Wrócili dzień po śmierci babci i od razu zabrali się za pakowanie swoich rzeczy. Równie szybko wyjechali z powrotem na wieś, gdzie zajęli się porządkowaniem niedokończonych spraw. Agatę bardzo interesowało, do kogo teraz należał będzie wielki dom, ale wszystkie jej pytania zbywano machnięciem ręki, albo tłumaczeniem, że przyjdzie pora na wyjaśnienia. Poza tym nie odczytano jeszcze testamentu i właśnie ta sprawa nadal była niewyjaśniona.

O osiemnastej przyjechali rodzice. Mama od razu weszła do pokoju córki. - Witaj kochanie – ucałowała ją czule. – Jak ci się podoba? Zatoczyła ręką koło. - Babcia się postarała – pochwaliła, wiedząc doskonale, że udział mamy w całym przedsięwzięciu był znikomy. Jej uśmiech lekko przygasł. - Tak – potwierdziła, – babcia się postarała. A jak podoba ci się nowa pielęgniarka? Agata właśnie uświadomiła sobie, że nie widziała jej od przyjazdu. - Może być. Nie zrobiła mi zastrzyku – powiedziała zanim zdążyła ugryźć się w język. Czuła, że powinna zostawić ta informację dla siebie. Widziała zdenerwowanie na twarzy mamy. - Widocznie nikt nie poinformował jej, że leży to w jej obowiązkach – ucięła krótko i wyszła. Usiadła