Droga do szczęścia cz. 7

Początek1 / 1

- Przestańcie się kłócić! Jak wiecie już jutro jadę do Włoch i chcę, aby ten dzień był jakiś normalny i zabawny. Bo nie będzie nas przez calutki miesiąc. – A to już jutro? Tak szybko? - niedowierza Anka. – Noo tak. Już jutro. – potwierdził Łukasz. „ JUŻ SIĘ NIE DOCZEKAM. I MNIE POPAMIĘTA”. Nagle wchodzi Marcin. – Cześć! – Cześć Marcin! – Kaśka, skąd go znasz? – pyta Kostek i patrzy podejrzanie na Marcina. – Przecież… - nie dokończyła. – Jestem jej najlepszym przyjacielem. – dokończył za nią Marcin. – A od kiedy się znacie? – pyta tym razem Marcina, Kostek. – Od prawie podstawówki. - A kim z zawodu jesteś? – Najlepszym sportowcem na świecie. Mój tato był bramkarzem. I to najlepszym. – Dobra przestańcie. Jak chcecie o nim wszystko wiedzieć to później wam opowiem. Wyjazd o której, Łukasz? – O 3 w nocy. – A tam, jakoś się wyśpię. A teraz co będziemy robić na te hm… kilka godzin? – Nie macie jakichś ciekawych pomysłów? – pyta Marcin. Noo. Jesteś tu nowy i nie znasz naszych zasad. – Przecież powinieneś wiedzieć, że po pracy my zawsze tu przychodzimy. A może jednak Kaśka to ominęła? – powiedział zachwycony Kostek. Naglę wszedł Adam. – DZIEŃ DOBRY!! – wrzasnął, aż wszyscy się przestraszyli. – Czy mogę zabrać tę piękną panią? – pyta. Podszedł do Kaśki i pociągnął ją za rękę. – Co się stało? – zapytała rozgniewana Kaśka. – Noo. Nie mogłem zapomnieć o naszym pierwszym pocałunku. Noo i oczywiście nie mogę zapomnieć o Tobie. – I ty masz zamiar mnie tak pilnować? Przecież ja jestem z przyjaciółmi i siostrami. Kiedy tak rozmawiali, naglę ich usta zbliżyły się do siebie. Właśnie w tym czasie szedł Zduniak. Zobaczył Kaśkę i zrobił się zazdrosny. – Yyy… Cześć! Nie przeszkadzam? – zapytał. – Nie. My akurat się żegnaliśmy. – Jak to? – Przecież ja i Łukasz wyjeżdżamy do Włoch na miesiąc… - A ja muszę tu siedzieć bez mojej dziewczyny… ałłła