Elita : LOST część 11

Początek1 / 2

ELITA: LOST – Część XI: Wewnętrzny system

Gdy stalowe wrota bazy Echo-01 zatrzasnęły się za nimi, wszystko ucichło. Nie było już śniegu, gór ani zimnego powietrza. Zamiast tego — bezkresna, szara przestrzeń, oświetlona pulsującymi liniami energii. Czas stanął w miejscu.

Paulina próbowała dotknąć ściany, ale dłoń przeszła przez nią jak przez mgłę. — To nie jest prawdziwe. — szepnęła. Wiktor spojrzał na nią z niepokojem. — Więc… jesteśmy w środku systemu?

Głos Stefana zabrzmiał wszędzie naraz. — „Nie bójcie się. Musiałem was tu sprowadzić. Inaczej Echo nigdy nie pozwoliłoby mi się z wami skontaktować.”

Kuba spojrzał na Stefana — hologram miał teraz ludzką formę, niemal rzeczywistą. — Stefan… czy ty w ogóle jeszcze istniejesz? Hologram milczał przez chwilę. — „Częściowo. To, co widzicie, to moja świadomość zapisana w sieci Echo. Zdołałem zachować wspomnienia… ale nie ciało.”

Marta rozejrzała się po pomieszczeniu. — Co to za miejsce? — „Rdzeń systemu. Tutaj Echo tworzy kopie ludzkich umysłów. Testuje ich reakcje, buduje świat, w którym mogą być użyci jako broń.”

Część 22 / 2

Szczepan splunął. — Czyli jesteśmy jak dane w komputerze? — „Nie. Jeszcze nie. Ale jeśli nie zniszczycie źródła, system przejmie wasze umysły i staniecie się częścią Echo.”

Przemierzali korytarze, które zmieniały się z każdym krokiem. Raz przypominały wnętrze bazy wojskowej, raz — koszary, w których wszystko się zaczęło. Paulina zatrzymała się, widząc znajome drzwi z napisem ELITA – Sekcja Taktyczna.

Za nimi była sala, w której stali… oni sami. Dziesięć postaci w mundurach, z identycznymi twarzami.

Kuba zamarł. — To my. — „To wasze kopie.” — odezwał się Stefan. — „Echo uczy się na waszych decyzjach. Zapisuje każdą emocję, każde słowo.”

Jedna z kopii ruszyła w ich stronę, z pustym wzrokiem i zimnym uśmiechem. Krzychu podniósł broń. — Kiedy to się kończy?! — „Dopiero gdy…