Gasnące efekty płonących zapałów.

Początek1 / 1

Od jutra nie palę. Zacznę ćwiczyć. Schudnę. Zacznę się uczyć. Lepiej zadbam o żonę/męża. Odwiedzę dziadków. Przeczytam w końcu tą książkę. Zrobię coś dla innych. Pomogę rodzeństwu. Naprawię tą pralkę. Nauczę się angielskiego. Zapiszę się na kurs grafiki. … Można tak w nieskończoność. W obiecywaniu sobie różnych rzeczy jesteśmy świetni!! I szczerze gratuluję Tym których obietnice stają się realne. Ale jak wielu z nas potrafi sobie jedynie naobiecywać. Ja się również do tego grona kwalifikuje.. Niedawno przy porządkach w szafkach zdałam sobie sprawę jak wiele rzeczy pozostawiam jedynie zaczętych. A jak niewiele z nich kończę.. Zaczęty szalik na drutach, jakieś prace, walające się fragmenty opowiadań, które z niewiadomych przyczyn porzuciłam w trakcie pisania, i których nigdy już nie skończę, bo nie potrafię wczuć się w to co pisałam rok czy dwa lata temu na nowo. Czemu tak często nie kończymy tego co zaczęliśmy? Czy dotyczy to tylko osób o konkretnym usposobieniu? Trzeba jednak te „obiecanki” podzielić na dwie kategorie. Pierwsza to rzeczy które moglibyśmy zrobić, i nawet byśmy chcieli, ale bardziej dla własnej satysfakcji niż konieczności. Druga zaś to takie które bezwzględnie zrobić powinniśmy dla swojego zdrowia bytu czy statusu. I właśnie sobie uświadomiłam że w obu coś zawalam... Ale tu też sprawa wymaga podziału. Bo czasem brak silnej woli, a czasem po prostu brak chęci.. Jedni mają silniejszą wolę niż inni? Moim zdaniem są po prostu bardziej uparci lub ambitni. Lub też sprawy „honorowe” Wiele osób robi wiele rzeczy tylko dlatego że honor nie pozwala im tego porzucić. Nie można też zapomnieć o dumie, która jest motorem napędowym niejednego człowieka. Jeśli mam być szczera, to ani honor, ani duma nie jest dla mnie wystarczającą motywacją. Bo to nic innego jak udowadnianie innym swojej wartości poprzez robienie czegoś,…