Religia · 9 min czytania
Genesis 2,3
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 5
Genesis 2,3 Czyli: „Ale o co chodzi?”
Gdy stworzył Pan Wszechświat, Ziemię, życie i człowieka, pobłogosławił to i odpoczął (bo Bóg to nie Lewiatan i zna wartość dnia wolnego). Wtedy postanowił umieścić człowieka w Ogrodzie Eden. Uznał bowiem, iż stworzenie takiej rangi jak człowiek, powinno mieć dostęp do wszystkiego, co dobre.
Wybrał do tego człowieka imieniem Adam, który był bardziej boski niż jego przodkowie i krewni. Dzięki temu, iż znalazł się w raju, nie musiał biegać po sawannie za antylopami i przed lwami. Albowiem wszystko, co tylko znajdowało się w Raju było dobre i łatwo dostępne - lub miało głębszy sens.
Gdyby chciał się wykąpać - miał cztery rzeki. Jakby był głodny - rosły tu figi tuż obok jabłoni. Gdyby miał ochotę pobawić się za kilka tysięcy lat w złotnika - kruszcu tu nie brakowało.
Z tego wszystkiego mógł korzystać. Tylko z dwóch drzew mu jeść Pan zakazał pod groźbą śmierci. Adam wiedział co to śmierć (jego kuzynom spoza Edenu zdarzało się to często, choć tylko raz w życiu), ale Pan powiedział mu, że jest nieśmiertelny.
„Ale, Panie, dlaczego mam bać się śmierci, skoro jestem nieśmiertelny?” - spytał Adam, zaraz też otrzymał odpowiedź.
„Nie musisz bać się śmierci, dopóki jesteś mi posłuszny.”
Część 22 / 5
„To na co mi wolna wola, skoro muszę robić to, co mi każesz?” - dopytywał się dalej Adam.
„Możesz robić, co chcesz.” - Zapewnił go Bóg. - „Tylko żeby potem nie było płaczu i zgrzytania zębów, jak przyjdzie ponosić konsekwencje!”
Aby trochę wzmocnić wiarę człowieka w jego własne siły, kazał mu Pan nazwać wszystko dookoła. W końcu, najbardziej boi się człowiek nienazwanego. Korowód zwierząt wszelkich gatunków i ras przewijał się przed coraz bardziej znużonym Adamem, aż w końcu dotarł do końca. Przed wielkim, włochatym bykiem człowiek rzucił:
„Żubchrrrr...”
I zasnął.
Wtedy przystąpił Pan do dzieła. Sprawdził, czy zesłał na niego odpowiednio mocny sen (który nazwał anestesia) i po kryjomu wyciągnął z niego żebro. Przyjrzał mu się, oszacował jego kształt i postanowił stworzyć z niego istotę piękną przez zaokrąglenie. Położył ją przy Adamie i zostawił ich na chwilę samych.
Gdy obudził się Adam, ujrzał kobietę i zaniemówił. Ona też nie mogła nic powiedzieć, gdyż nie sądziła, by coś co może tak głośno chrapać, było tak ciche. W końcu Adam się przełamał.
Część 33 / 5
„Kto ty?” - spytał.
„Kobieta” - powiedziała - „A ty kto?”
Ujrzał Pan, iż boi się mężczyzna kobiety, więc postanowił mu podpowiedzieć, co ma robić.
„Nadaj jej imię... Podpowiem ci: jest z twojego żebra.”
Mężczyzna chwycił się za klatkę piersiową i zaczął charkać, dusić się, rzęzić i dyszeć.
„Ewhhh! Ewh hhaa! Duszę się, duszę! Żżżżoo! Ha! Zabierz ją, zabierz i oddaj mi żebro!”
Bóg spojrzał na niego i oznajmił:
Część 44 / 5
„Też ładnie. Niech jej będzie Ewa. Będzie twoją żoną. A że chciałeś odrzucić moje stworzenie, będziesz na nią skazany. Teraz was zostawiam, byście się poznali lepiej.”
Długo zastanawiali się pierwsi ludzie co razem robić, aż w końcu po dokładnym poznaniu reakcji swoich ciał stali się jednym ciałem. Okazało się, że kobieta nie tylko jest dobra na posłaniu, ale także jest mądra, wygadana i potrafiła ładnie śpiewać.
Mężczyzna uznał żonę za doskonały pomysł i pomyślał nawet, że mógłby mieć z nią dzieci.
Żyli więc w Raju jak w... Raju: jedli, pili, kąpali się razem, chodzili nago, bo nie znali wstydu i nie było nikogo, kto wstydziłby się za nich.
A wąż był cwańszy niż wszystko, co stworzył Bóg. Łaził po ogrodzie Edenu i irytował wszelkie stworzenie erudycją i gadatliwością.
Kiedyś wypatrzył Ewę, jak zbierała owoce w okolicach Drzewa Poznania Dobra i Zła. Podpełzł do niej i zagadał.
„Jak myślisz: te owoce to figi, czy może banany?”
Część 55 / 5
Ewa nie chciała wdawać się w dyskusje z wężem, więc tylko rzuciła:
„Na pewno jabłka.”
„Na pewno? A może jednak brzoskwinie?” - Wąż był tego dnia bardziej irytujący niż zwykle.
„To są jabłka!” - Stanowczo odrzekła. - „Choćby dlatego, że wyglądają jak jabłka!”
Nie była to całkiem prawda, ale żeby odegnać węża, sama nazwałaby się jabłkiem.
„Lubisz jabłka?” - spytał wąż.
„Są dobre.” - przyznała Ewa. -