Filozofia · 5 min czytania
Inicjacja
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Już rano wiadomo było, że czeka nas niezwykle upalny dzień. Ale dla mnie nie będzie to jedynie dzień, podczas którego myśli się tylko o piciu i kawałku cienia. Można to nazwać swego rodzaju świętem. Dzisiaj, pierwszy raz doświadczę uczucia ważnego dla każdego mężczyzny: zobaczę krew. Pierwszy raz o corridzie usłyszałem od rodziców, a raczej od mamy, która zawsze była do tego nastawiona negatywnie. Ojca niestety nie znałem. Po prostu któregoś dnia zniknął. Jakoś bałem się poruszyć ten temat. Ilekroć chciałem dowiedzieć się czegoś więcej, albo słyszałem wymówki, albo nie odpowiadano mi wcale. Zdecydowanie wolałem to drugie, bo przynajmniej niczego niepotrzebnie nie musiałem wysłuchiwać.
Na szczęście kilka razy udało mi się podsłuchać rozmowę starszych, co pozwoliło na pewne wyobrażenie tego widowiska. Dookoła pustego, piaszczystego pola, siedzi tysiące ludzi – widzów. Podobno bardzo rzadko zdarza się jakieś wolne miejsce, więc to co oglądają, musi być niezwykle ciekawe. Na przedstawienie przychodzą prawie wszyscy mieszkańcy naszego miasta i okolic, niezależnie od zajmowanego stanowiska społecznego. Są starzy, młodzi, bogaci, trochę biedniejsi, lekarze, politycy, prawnicy, urzędnicy, policjanci. Niestety, bardzo mało wiem na temat wydarzeń rozgrywających się na placu. Za każdym razem, gdy poruszano tą sprawę w podsłuchiwanych przeze mnie rozmowach, używano wymijających słów. Mówiono TO, WYSTĘP, PRZEDSTAWIENIE, POKAZ. Dziś mam zamiar wszystkiego się dowiedzieć.
Od rana byłem tak podniecony, że nie mogłem usiedzieć na miejscu. Choć wszystko było jeszcze zamknięte, udało mi się zajrzeć do środka przez kraty. Wszędzie kręcili się ludzie – prawdopodobnie pracownicy. Jedni sprzątali przed przybyciem gości, drudzy rozsypywali piasek, trzeci równomiernie go rozkładali. Patrzyłbym tak bez końca, gdyby nie przyszedł jakiś człowiek: - A co wy tu robicie? – zdziwił się – Zachciało się pooglądać arenę? Już was tu nie ma! Sio! – i zaczął machać rękami by odgonić mnie i kilku innych ciekawskich, którzy idąc za moim przykładem postanowili wszystkiemu przyjrzeć się z bliska.
Już myślałem, że następna okazja do zaspokojenia mojej ciekawości nadarzy się dopiero za godzinę, gdy wszystko się zacznie, kiedy ujrzałem przed sobą znajomą postać. To był znajomy mojej mamy, od którego…